Burhâneddin el-Merginânî’nin (öl. 593/1197) Hanefî füru fıkhının klasiklerinden olan el-Hidâye adlı eseri, yazıldığı günden itibaren asırlar boyu ulemâ ve ümmet tarafından hüsnü kabul görmüştür. Telif edildiği günden itibaren her dönemin şeçkin âlimleri tarafından eser üzerine şerh, hâşiye ve benzeri çalışmalar yapılmıştır. Bu itibarla eser fıkıh tarihi ve literatürü açısından da önemli bir yer teşkil etmektedir. el-Hidâye üzerine çalışma yapanlardan biri de Osmanlı’nın son dönem âlimlerinden Beyazıt dersiâmlığı ile Mektebe-i Hukûk ve Dârülfünun’da muallimlik yapmış olan (Ermenekli) Süleyman Sırrı (öl. 1931) Efendi’dir. Sırrı Efendi el-Hidâye üzerine Îzâhu’l-Hidâye adlı eseri telif etmiştir. 1908-1914 yılları arasında yoğun bir çalışma sonucu ortaya çıkan bu kıymetli eser, maalesef günümüzde pek bilinmemektedir. Bu çalışmanın amacı Îzâhu’l-Hidâye isimli eserin tanıtımının yapılması ve bir el-Hidâye şerhi olarak literatürde hak ettiği yeri almasıdır.
Burhâneddin al-Merginânî’s (d. 593/1197) work entitled “al-Hidâya,”which is one of the classics of Hanafi fiqh literature has been accepted by scholars and Muslim ummah for centuries since the day it was written. Commentaries, annotations, and similar works have been written about this book by distinguished scholars from each period since the day it was compiled. In this respect, this work has an important position in terms of the history and literature of Islamic jurisprudence. One of the scholars who worked on “al-Hidâya” was Süleyman Sirri Efendi (from Armenia) (d. 1931), a late Ottoman scholar who was a teacher of Beyazıt dersiâmlığı, Mektebe-i Hukûk, and Dârülfünun. Sirri Efendi compiled a work entitled Îzâhu’l-Hidâyeon al-Hidâya. This valuable work, which emerged as a result of a serious study between 1908 and 1914 is unfortunately unknown today. This study introduces this valuable work named Îzâhu’l-Hidâye to establish its deserved place in the literature as a Hidâya commentary.