Where Poetry Becomes Resistance: A Comparative Analysis of Adrienne Rich and Chrystos

Bu makale, şiirin Sappho kimliği oluşturmadaki performatif işlevini Judith Butler’ın performativite teorisine odaklanarak incelemektedir. Amerikalı beyaz bir lezbiyen şair olan Adrienne Rich ve Amerikan yerlisi bir lezbiyen şair olan Chrystos’un şiirleri, toplumsal cinsiyetin şiir aracılığıyla nasıl yansıtıldığını ve politikleştirildiğini incelemede yardımcı olmaktadır. Çalışma, karşılaştırmalı analiz
yöntemini kullanarak şairlerin performatif tarzlarının ırk bağlamında ve kültürel bağlamda nasıl şekillendiğini incelemektedir. Bulgulardan yola çıkarak, Adrienne Rich’in beyaz olmanın sağladığı ayrıcalıklı konumdan politik bir lezbiyen kimliği oluşturduğunu gösterirken, Chrystos’un, iki-ruhlu lezbiyen kimliği üzerinden, yalnızca heteronormatif kurallara değil, aynı zamanda sömürgeci baskılara ve ırksal dışlanmaya direndiği görülmektedir. Bu makalede şiirin bir performativite alanına dönüşerek direnişi dile getiren ve kimlik oluşturan bir araç olduğu sonucuna varılmaktadır. Bu bağlamda şiirin ve dilin edimsel kullanımı; arzunun yinelenmesi, normatif toplumsal cinsiyet dilinin altüst edilmesi ve bedensel ile ırksallaştırılmış deneyimin dile getirilmesi gibi yinelenen şiirsel edimler
aracılığıyla toplumsal cinsiyet kavramını sorgulamanın ve dönüştürmenin yanı sıra alternatif kimliklerin üretilmesini mümkün kılmaktadır.

This article explores poetry’s performative function in creating Sapphic identities by means of focusing on Judith Butler’s theory of performativity. The poems of Adrienne Rich, a white American lesbian poet, and of Chrystos, a Native American lesbian poet, help analyze how gender is reflected in and politicized by poetry. This article highlights how gender and racial differences shape the poets’ performative styles through comparative analysis. As revealed by the findings, while both poets oppose heteronormativity, Adrienne Rich writes from a position of white privilege to reflect lesbian identity politically. In contrast, Chrystos reflects a two-spirited lesbian identity that not only resists heteronormative norms but also racial marginalization. The study concludes that poetry becomes a field of performativity to verbalize resistance and selfhood. The performative use of poetry and language thus becomes a means of challenging and reshaping the conventional concept of gender, and creating alternative identities through repeated poetic acts, including the reiteration of desire, the subversion of normative gendered language, and the articulation of embodied and racialized experience.