ABSTRACTMoral upbringing is one of the fundamental social processes that shape individuals' worldviews, values, and behaviors. The aim of this study is to compare classical Islamic moral philosophy with the modern Positive Discipline approach, analyzing the pedagogical, ethical, and psychological foundations of the concepts of punishment and reward in moral upbringing.In classical Islamic ethics, moral upbringing aims to discipline the self (nafs) to guide the individual toward becoming a virtuous person. Philosophers such as Ibn Miskâweyh, Nâsirüddin Tûsî, and others emphasized that punishment and reward are internal guiding tools. The teachings of the Qur'an and Sunnah also encourage promoting goodness and avoiding evil. According to this approach, punishment aims to reform the self, while reward strengthens internal motivation.The modern Positive Discipline approach, based on Alfred Adler and Rudolf Dreikurs' individual psychology, promotes discipline through values such as empathy, respect, and self-control. This method advocates for techniques like explanation, patience, and confronting natural consequences instead of punishment. Positive Discipline seeks to shape the individual through a sense of belonging and recognition rather than external rewards.The findings of the study suggest that despite the differing philosophical foundations of these two systems, they share a common goal: guiding individuals through their internal moral consciousness. The classical system prioritizes spiritual maturity, while the modern system emphasizes psychological development. The study argues that synthesizing these two approaches can offer a more comprehensive model of moral education, one that moves beyond merely regulating behavior and focuses on building an individual's internal integrity, self-confidence, and social responsibility. A holistic approach to moral upbringing, which considers both spiritual values and psychological needs, strengthens both the individual's character development and the moral revival of society.
Eğitim, bireylerin dünya görüşlerini, değerlerini ve davranış biçimlerini şekillendiren en temel toplumsal süreçlerden biridir. Bu çalışmanın amacı, klasik İslam ahlak felsefesi ile modern Pozitif Disiplin yaklaşımını karşılaştırarak, eğitimde ceza ve ödül kavramlarının pedagojik, etik ve psikolojik temellerini incelemektir. Klasik İslam ahlakında eğitim, bireyin nefsini terbiye ederek erdemli bir insan olmasını hedefler. İbn Miskâveyh, Nâsirüddin Tûsî ve diğer filozoflar, ceza ve ödülün içsel yönlendirme araçları olduğunu savunmuşlardır. Kur’an ve Sünnet’te de iyiliğe teşvik ve kötülükten sakındırma öğretileri bulunur. Bu anlayışa göre ceza, nefsin ıslahını sağlamak, ödül ise içsel motivasyonu güçlendirmek amacı taşır.Modern Pozitif Disiplin yaklaşımı, Alfred Adler ve Rudolf Dreikurs’un bireysel psikolojisinden beslenir ve empati, saygı ve özdenetim gibi değerlerle disiplin sağlar. Bu sistemde ceza yerine açıklama, sabır ve doğal sonuçlarla yüzleşme gibi yöntemler önerilir. Pozitif Disiplin, bireyi dışsal ödüller yerine aidiyet ve değer görme duygusuyla şekillendirmeyi amaçlar.Araştırmanın bulguları, iki sistemin farklı felsefi zeminlere dayansa da ortak bir hedefi paylaştığını göstermektedir: bireyin içsel ahlak bilinciyle yönlendirilmesi. Klasik sistem manevî olgunluğu, modern sistem ise psikolojik gelişimi önceler. Çalışma, bu iki yaklaşımın sentezlenmesinin, hem ahlaki hem pedagojik açıdan daha kapsayıcı bir eğitim modeli sunabileceğini savunmaktadır. Böylece eğitim, yalnızca davranış düzenleme süreci olmaktan çıkıp, bireyin içsel bütünlüğünü, özgüvenini ve toplumsal sorumluluğunu geliştiren bir değer inşa süreci haline gelmektedir. Manevî değerleri ve psikolojik ihtiyaçları birlikte dikkate alan bütüncül bir eğitim anlayışı, hem bireyin karakter inşasını hem de toplumun ahlaki dirilişini güçlendirmektedir.