Amaç: Bu çalışmanın amacı, kent mekânında yaşayan akademisyen ebeveynlerin çocuklarıyla birlikte gündelik yaşamı zaman yönetimi ve mekânsal örgütlenme ekseninde nasıl kurduklarını sosyolojik bir perspektifle incelemektir. Çalışma, ebeveynliğin bireysel tercihlerden ziyade geç kapitalist zaman rejimleri, toplumsal cinsiyetlenmiş bakım yapıları, kentsel risk algıları ve kurumsal takvimler tarafından nasıl şekillendirildiğini ortaya koymayı hedeflemektedir.Yöntem: Araştırma, nitel araştırma deseni çerçevesinde tasarlanmıştır. Çalışma grubunu, büyük kentte yaşayan ve zaman baskısını yoğun biçimde deneyimleyen akademisyen ebeveynler oluşturmaktadır. Veriler, yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler yoluyla toplanmış; elde edilen veriler tematik analiz yöntemiyle çözümlenmiştir. Analiz sürecinde ebeveynlerin zaman planlama pratikleri, bakım düzenleri, okul/kurum merkezli rutinler, dijital ekran denetimi, serbest zaman anlayışları, zaman baskısının kaynakları ve baş etme stratejileri tematik olarak ele alınmıştır.Bulgular: Araştırma bulguları, hane içindeki zaman planlamasının büyük ölçüde anne/ebeveyn üzerinde yoğunlaştığını ve bakım emeğinin toplumsal cinsiyet temelli bir işbölümüyle örgütlendiğini göstermektedir. Zamanın ana omurgası okul ve kurumsal takvimler tarafından belirlenmekte; çocukların gündelik yaşamı ödev, ders, kurs ve planlı etkinlikler etrafında yapılandırılmaktadır. Dijital ekranlar hem gündelik rutinin kaçınılmaz bir parçası hem de ebeveyn denetiminin yoğunlaştığı bir disiplin alanı olarak öne çıkmaktadır. Kamusal oyun alanlarının yetersizliği ve güvenlik kaygıları, çocukların mekânsal hareketliliğini sınırlandırmakta; ebeveynleri yarı-özel ve kurumsal mekânlara yönlendirmektedir. Zaman baskısı, kent temposu, ulaşım maliyetleri ve akademik emeğin sınır tanımaz yapısıyla derinleşirken kaygı, suçluluk ve yetişememe duyguları ebeveyn anlatılarında belirgin biçimde ortaya çıkmaktadır.Sonuç: Çalışma, ebeveynliğin kentte bireysel bir zaman yönetimi sorunu değil; zaman, mekân, emek ve bakım rejimlerinin kesişiminde şekillenen yapısal bir toplumsal pratik olduğunu ortaya koymaktadır. Bulgular, ebeveynliğin sürdürülebilirliğinin yalnızca bireysel planlama becerileriyle değil, kamusal bakım politikaları, kentsel mekân düzenlemeleri ve toplumsal cinsiyet eşitliğini gözeten yapısal desteklerle mümkün olabileceğini göstermektedir.Özgünlük: Bu çalışma, Türkiye bağlamında ebeveyn–çocuk–zaman yönetimi ilişkisini gündelik planlama emeği, mekânsal erişim rejimleri ve toplumsal cinsiyetlenmiş bakım yükü eksenlerini birlikte ele alan nitel bir araştırma tasarımına sahip olması açısından özgündür. Akademisyen ebeveynler üzerinden yürütülen analiz, ebeveynliğin görünmez zaman emeğini ve mekânsal telafi stratejilerini bütüncül bir sosyolojik çerçevede tartışarak, mevcut literatürdeki parçalı yaklaşımları sentezleyen özgün bir katkı sunmaktadır.
Aim: This study aims to analyze how academic parents living in urban settings organize everyday life with their children through time management and spatial practices, and to reveal how parenting is shaped by structural conditions such as academic labor regimes, gendered care arrangements, institutional schedules, urban risk perceptions, and digital monitoring practices.Method: The research adopts a qualitative research design. Data were collected through semi-structured, in-depth interviews conducted with academic parents residing in urban areas. Participants were selected using purposive sampling to capture experiences characterized by intense time pressure and flexible yet boundaryless work conditions. The data were analyzed using thematic analysis, allowing for the systematic identification of patterns related to planning practices, care arrangements, school-centered routines, screen regulation, definitions of free time, sources of time pressure, and emotional coping strategies.Results: The findings demonstrate that daily planning and coordination are predominantly carried by mothers, indicating the persistence of gendered divisions of care labor and mental load. Children’s daily routines are largely structured around school calendars, homework, and organized activities, resulting in highly programmed temporal flows. Digital screens function both as an indispensable component of everyday routines and as a key instrument of parental control. “Free time” is rarely conceptualized as an unconditional right of the child; instead, it is framed as a conditional and limited resource dependent on parental availability. Spatially, heightened safety concerns and the inadequacy of public play spaces restrict children’s independent mobility, redirecting socialization toward semi-private or institutionalized environments. Urban pace, commuting time, and the limitless nature of academic labor intensify time pressure, producing feelings of anxiety, guilt, and inadequacy among parents.Conclusion: The study concludes that urban parenting cannot be understood merely as an issue of individual time-management skills but should be conceptualized as a structurally conditioned time–space management practice. Parenting emerges as a continuous negotiation shaped by institutional demands, gender regimes, and spatial constraints embedded in urban life.Originality: The originality of this study lies in its integrative approach that brings together time management, spatial regulation, and parenting within a single analytical framework. By focusing on the everyday planning labor of academic parents and linking temporal pressures with urban spatial constraints and gendered care dynamics, the study provides a novel sociological perspective that moves beyond efficiency-based interpretations of parenting.