Günümüzde yeme-içme eylemi bireylerin fizyolojik ve psikolojik doygunluk arayışına ek olarak toplumun sosyal ve kültürel olgularını da yansıtan çok boyutlu bir eylem haline gelmiştir. Bu olguların geniş kitlelere ulaşmasını sağlayan araçlar içerisinde sinema filmleri önemli bir yere sahiptir. Filmlerin içerisinde geçen sofra ve yemek sahneleri, bir bütün olarak gastronominin sosyal ve kültürel olayları temsil etme gücünü gözler önüne sermektedir. Bazen bir yeme-içme sahnesi filmin ana konusunun bir özeti olabilmektedir. Buradan hareketle, bu çalışmada sinema filmlerinin seyirciye iletmek istediği mesajların anlaşılmasında yemek ve sofra sahnelerinin rolü, Semih Kaplanoğlu imzalı Yusuf Üçlemesi filmleri (Yumurta, Süt ve Bal) örnekleminde araştırılmıştır. Bu üçlemedeki sofra ve yeme-içme sahneleri Barthes’in semiyotik yaklaşımının temeli olan düz ve yan anlamlar şeklinde çözümlenmiştir. Üç film içerisinden toplam yirmi sekiz sahne seçilmiştir. Gerçekleştirilen semiyotik çözümlemeler neticesinde, filmlerin ana karakteri olan Yusuf’un ruh hali, mutlulukları, hüzünleri, içsel çatışmaları, bağ kurma çabaları, bağ koparışları, hayalleri ve büyüklükten küçüklüğüne doğru yolculuğunun, basit gibi görünen ama derin yan anlamlar içeren sofra ve yemek sahneleri aracılığıyla anlatıldığı anlaşılmıştır.
Today, the act of eating and drinking has become a multifaceted action that reflects not only individuals’ search for physiological and psychological satisfaction but also the social and cultural values of society. Among the tools that enable this widespread impact to reach a large audience, cinema films hold a significant place. The eating and drinking scenes in films showcase the power of gastronomy as a whole to represent social and cultural situations. Sometimes a single eating and drinking scene can be a summary of the film's main message. Based on this, this study aims to examine the role of food and table scenes in discovering the messages that films want to convey to the audience, using the Yusuf Trilogy films (Egg, Milk, and Honey) by Semih Kaplanoğlu as an example. The eating and drinking scenes in this trilogy have been analyzed in terms of denotation and connotation, drawing on Barthes’ semiotic approach. A total of twenty-eight scenes were selected from the three films. As a result of the semiotic analyzes, it has been understood that the main character of the films, Yusuf’s state of mind, his joys, sorrows, internal conflicts, efforts to connect, disconnections, dreams, and his journey from greatness to smallness are conveyed thru seemingly simple but deeply meaningful table and food scenes.