Ulusal düzeyde tek bir asgari ücret uygulamasının, coğrafi olarak geniş alana sahip olan ve bölgeleri arasında önemli sosyoekonomik gelişmişlik farkları bulunan ülkelerde asgari ücretli çalışan bireylerin ihtiyaçlarını karşılama noktasında yetersiz kaldığı görülmektedir. Bunun yerine; bölgesel sosyoekonomik gelişme dinamikleri ile işgücü piyasası dinamiklerinin dikkate alındığı bölgelere göre değişiklik gösteren esnek bir ücretlendirme modeli, asgari ücretli çalışan kesimin refah artışı noktasında önemli bir adım olarak görülmektedir. Bu makale, Türkiye’de uzun yıllardır uygulanmakta olan ulusal asgari ücret politikasına alternatif olarak yerel ihtiyaçları ve gelişmişlik düzeylerini dikkate alarak kırsal-kentsel ayrımının esas alındığı bir bölgesel asgari ücret politikasının Türkiye’de uygulanabilirliğini irdelemektedir. Bu doğrultuda makalede; bölgesel asgari ücretin kavramsal çerçevesi çizilmiş ve Dünya’daki uygulama örnekleri incelenmiştir. Ulusal ve yerel kuruluşların istatistiki verileri ile literatür araştırması çerçevesinde ikincil verilerin incelendiği çalışmada; Türkiye’de asgari ücreti bölgeselleştirmenin gerekçeleri sunulmuş ve bunun sonucunda; Türkiye’deki il ve ilçelerin sosyoekonomik gelişmişlik durumlarına göre asgari ücretin, kırsal-kentsel ayrımı gözetilerek dört ayrı kademede uygulanabileceği bir model önerisinde bulunulmuştur.
It has been observed that a single national minimum wage system is insufficient to meet the needs of minimum wage earners in countries with large geographical areas and significant socio-economic development disparities between regions. Instead, a flexible remuneration model that varies by region, taking into account regional socio-economic development dynamics and labour market dynamics, is seen as an important step towards improving the welfare of minimum wage workers. This article examines the applicability in Türkiye of a regional minimum wage policy based on rural-urban differentiation, taking into account local needs and levels of development, as an alternative to the national minimum wage policy that has been in place in Türkiye for many years. In this regard, the article outlines the conceptual framework of the regional minimum wage and examines examples of its implementation around the world. The study, which examines secondary data within the framework of statistical data from national and local institutions and literature research, presents the reasons for regionalising the minimum wage in Türkiye and, as a result, proposes a model in which the minimum wage in Türkiye can be applied in four separate levels, taking into account the socio-economic development status of provinces and districts in Türkiye, with the rural-urban distinction taken into account. a model is proposed whereby the minimum wage could be applied in four separate tiers, taking into account the socio-economic development status of provinces and districts in Türkiye, with a distinction between rural and urban areas.