Bu makale, Erzurum vilayetinde 1908 seçimlerine ve sonrasına odaklanarak Osmanlı sınırında meşruti yönetime geçiş sürecini incelemektedir. İmparatorluğun demografik çeşitliliğe sahip bir sınır vilayeti olan ve göçebe ile yarı-göçebe aşiretleri barındıran Erzurum, 1908 devriminin vaatleri olan hürriyet, müsavat ve uhuvvet kavramlarının yerel bağlamda nasıl tezahür ettiğini incelemek için önemli bir örnek sunmaktadır. Bu çalışma önce mebusların demografik dağılımını, seçimler sırasındaki usulsüzlükleri ve bu gelişmelerin basına nasıl yansıdığını incelemektedir. Erzurum’da seçim süreci ve sonrası ile ilgili bazı somut vakaları inceleyerek, bu makale devletin güvenliğini ve asayişi her şeyin önünde tutan merkezi otoritelerle, ifade ve temsil özgürlüğü, mahremiyetin dokunulmazlığı gibi anayasal haklar arasındaki çatışmayı göstermeyi amaçlamaktadır. Osmanlı arşiv belgeleri ve Meclis-i Mebusan Zabıt Ceridelerini inceleyerek bu makale hem seçim süreçlerinin hem de anayasal hakların nasıl merkezi otoriteler, mebuslar, valiler ve yerel halk arasında çatışmalı bir alana dönüştüğünü göstermektedir.
This article examines the transition to a constitutional regime in the Ottoman periphery by focusing on the 1908 elections and their aftermath in the province of Erzurum. As a frontier province with a diverse demographic structure comprising various nomadic and semi-nomadic groups, Erzurum offers a compelling case for scrutinizing how the promises of the 1908 Constitutional Revolution, namely liberty, equality, and fraternity, unfolded in a local context. This study first analyzes debates over the demographic distribution of deputies and electoral irregularities, as well as their reflection in the press. By investigating specific cases from Erzurum, the article demonstrates the tension between the central authority prioritizing state security and public order, and constitutional rights such as freedom of expression, representation, and the inviolability of privacy. Based on an analysis of Ottoman archival documents and the Minutes of the Ottoman Chamber of Deputies, the article argues that both electoral processes and constitutional rights emerged as contested fields among central authorities, deputies, governors, and the local population.