Bu çalışma, panzehir olarak kullanılmış bezoarların farklı özellikleri hakkında detaylı bilgiler sunmakta olup genel olarak Orta Çağ ve Yeni Çağ kaynaklarına dayanmaktadır. Özellikle, hayvan ve mineral türleri arasında yaban keçilerinden elde edilen hayvan tipi bezoara odaklanılmıştır. Orta Çağ’da "pâd-zehr" veya "ba-zehr" terimleri, "zehirlerden koruma" anlamına gelmekteydi ve bu terimler Avrupa dillerine "bezoar" olarak evrildi. Antik dönemde pek tanınmayan bu kavram, Orta Çağ boyunca önem kazanmış ve coğrafi keşiflerle birlikte zirveye ulaşmıştır. Ancak, on dokuzuncu yüzyılın sonlarına doğru bezoara olan ilgi azalmaya başlamıştır. Avrupa’da İran menşeli bezoarların en yüksek kalitede olduğu kabul edilmekte, ancak Hindistan, Endonezya ve Peru’dan da örnekler bulunmaktadır. Tıbbi olarak, bezoarlar genellikle toz haline getirilip sıvı ile karıştırılarak zehirlenme tedavisinde kullanılmaktadır. Ayrıca, ani zehirlenmelere karşı koruma amacıyla takı olarak da kullanılmaktadır. Ancak nadir olmaları nedeniyle sahte bezoarların yaygın olduğu, piyasaya sürülen bezoarların yaklaşık yüzde doksanının sahte olduğu tahmin edilmektedir. Gerçekliklerini test etme yöntemleri, Orta Çağ’da hekimler ve kuyumcular tarafından geliştirilmiştir.
This study provides detailed information on the different properties of bezoar, which has been used as an antidote, based on Middle Ages and Early Modern sources. Specifically, it will focus on the animal type of bezoar obtained from wild goats, among the various animal and mineral types. In the medieval, the terms "pâd-zehr" or "ba-zehr," meaning "protecting against poisons," evolved into the European term "bezoar." This concept, while not widely recognized in antiquity, gained prominence during the medieval, peaking in the modern era due to new geographical discoveries. However, interest began to wane by the late nineteenth century. Bezoars from Iran are considered the highest quality, but examples exist from India, Indonesia, and Peru. Medically, bezoars are typically ground into powder and mixed with liquid to treat poisonings. They are also worn in jewellery for protection against sudden poisoning. However, counterfeit bezoars are prevalent due to their rarity, with estimates suggesting that around ninety percent of marketed bezoars are fake. Methods for testing their authenticity were developed by physicians and jewellers in the Middle Ages.