Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Perspektifinden Öğretmenlerin Dijital Becerileri ve Dijital Din Eğitimi
Öz
Bu makale, bilişim ve iletişim teknolojilerinde yaşanan hızlı ve çok yönlü gelişmelerin eğitim-öğretim süreçlerinde meydana getirdiği dönüşümü, okuryazarlık kavramının genişleyen kapsamı bağlamında ele almakta ve bu dönüşümün din eğitimi alanına yansımalarını Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın temel iddiası, 21. yüzyılda çok katmanlı okuryazarlık anlayışının eğitim politikalarının merkezine yerleşmesiyle birlikte din eğitiminin niteliğinin büyük ölçüde öğretmenlerin dijital yeterliklerine bağlanmış olduğudur. Araştırma, geleneksel okuma-yazma becerileriyle sınırlı okuryazarlık anlayışının yerini bilgiye erişme, bilgiyi seçme ve kullanma, dijital araçları bilinçli kullanma, medya içeriklerini çözümleme, veriyi anlama, görsel unsurları yorumlama ve toplumsal sorumluluk bilincini içeren çok boyutlu bir çerçevenin aldığını ortaya koymaktadır. Bu dönüşüm, eğitim ortamlarının yapısını, öğretmen rollerini ve yeterlik anlayışını yeniden tanımlamaktadır. Makalede, 2024-2025 öğretim yılından itibaren kademeli olarak uygulamaya konulan Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli'nde öne çıkan dijital okuryazarlık becerisi, çağın ihtiyaçlarına uygun bireyler yetiştirme hedefi doğrultusunda değerlendirilmektedir. Bu çerçevede öğretmenlerin dijital okuryazarlık düzeylerinin söz konusu becerilerin öğrencilere kazandırılmasında belirleyici bir işleve sahip olduğu düşünülmektedişr. Çalışmada son yıllarda eğitim literatüründe öne çıkan “dijital öğretmen” kavramı da Millî Eğitim Bakanlığı, üniversiteler, uluslararası kuruluşlar ve sivil toplum kuruluşları tarafından yürütülen yetiştirme ve mesleki gelişim girişimleri üzerinden tartışılmaktadır. Nitel araştırma yaklaşımıyla tasarlanan bu çalışmada doküman incelemesi yöntemi kullanılmıştır. Bulgular, dijital yeterliklere sahip öğretmenlerin eğitim teknolojilerini din eğitimine bilinçli ve amaçlı biçimde dâhil etmelerinin özellikle salgın sonrası dönemde öğrenme süreçlerini daha etkili, katılımcı ve anlamlı kıldığını göstermektedir. Çalışma bu yönüyle Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli bağlamında din eğitimi alan yazınına özgün bir katkı sunacağı öngörülmektedir.
Anahtar Kelimeler
Teachers’ Digital Competencies and Digital Religious Education from the Perspective of the Türkiye Century Education (Maarif) Model
Öz
This article examines the transformation brought about in teaching and learning processes by the rapid and multidimensional developments in information and communication technologies within the context of the expanding scope of the concept of literacy, and investigates the reflections of this transformation on the field of religious education within the framework of the Türkiye Century Education Model. The central argument of the study is that, as a multilayered understanding of literacy has moved to the core of educational policies in the twenty-first century, the quality of religious education has become largely contingent upon teachers’ digital competencies. The study demonstrates that a conception of literacy confined to traditional reading and writing skills has been replaced by a multidimensional framework encompassing access to information, the selection and use of information, the conscious use of digital tools, the analysis of media content, the understanding of data, the interpretation of visual elements, and a sense of social responsibility. This transformation is redefining the structure of educational environments, teachers’ roles, and prevailing conceptions of competence. in the article, the digital literacy skill highlighted in the Türkiye Century Education Model, which has been gradually implemented since the 2024–2025 academic year, is evaluated in line with the goal of educating individuals equipped to meet the needs of the age. Within this framework, teachers’ levels of digital literacy are considered to perform a decisive function in enabling students to acquire these skills. The study also discusses the concept of the “digital teacher,” which has gained prominence in the educational literature in recent years, through teacher education and professional development initiatives conducted by the Ministry of National Education, universities, international organizations, and civil society organizations. Designed within a qualitative research approach, this study employs the document analysis method. The findings indicate that teachers with digital competencies who incorporate educational technologies into religious education in a conscious and purposeful manner have made learning processes more effective, participatory, and meaningful, particularly in the post-pandemic period. In this respect, the study is expected to make an original contribution to the literature on religious education within the context of the Türkiye Century Education Model.
Anahtar Kelimeler
