In the Turkish Sultanate of Delhi, the signs of sovereignty are a continuation of the symbolic means of legitimacy seen in earlier Turko-Islamic political organizations such as the Qarakhanids, Ghaznavids and Great Seljuks. However, as the Sultanate developed within the multi-layered cultural structure of the Indian subcontinent, these signs were synthesized with local elements and acquired a unique character over time. This has given the regal signs of the Turkish Sultanate of Delhi a hybrid structure that both reflects the Turkish-Islamic political tradition and adapts to the local context. In the Turkish Sultanate of Delhi, the sultan's authority, legitimacy and splendor were emphasized by representing the sultanate through certain signs. The main insignia of the ruler include titles and epithets, coinage, crown, çetr (royal umbrella), khutba, tevkî and tuğrâ, tırâz, throne, nevbet (ceremonial drums), flag, ring, palace, The sultan's tent (otağ), elephant, gāshiye, and the capital (pây-i taht) functioned as signs that reinforced the ruler's political and religious sovereignty. These signs, which made visible the divine and legal basis of the sovereignty, became a synthesis of the Islamic political tradition and the Turkish understanding of the state. In this study, the signs by which the ruling authority was represented in the Turkish Sultanate of Delhi and the place of these signs in the process of legitimization of power will be examined in the context of historical continuity and transformation. In this framework, the practices in the Delhi Sultanate and the previous Turkish-Islamic state traditions will be discussed comparatively and the function of political symbolism will be analyzed in the axis of continuity and change.
Delhi Türk Sultanlığı’nda hükümdarlık alâmetleri, Karahanlılar, Gazneliler ve Büyük Selçuklular gibi önceki Türk-İslâm siyasal teşekküllerinde görülen sembolik meşruiyet araçlarının bir devamı niteliğindedir. Ancak Sultanlık, Hint alt kıtasının çok katmanlı kültürel yapısı içinde geliştiğinden, bu alâmetler zamanla yerel unsurlarla sentezlenerek özgün bir karakter kazanmıştır. Bu durum, Delhi Türk Sultanlığı’ndaki hükümdarlık alâmetlerine hem Türk-İslâm siyaset geleneğini yansıtan hem de yerel bağlama uyum sağlayan melez bir yapı kazandırmıştır. Delhi Türk Sultanlığı’nda hükümdarlık, belirli alâmetler aracılığıyla temsil edilerek sultanın otoritesi, meşruiyeti ve ihtişamı vurgulanmaktaydı. Hükümdarın temel nişaneleri arasında unvan ve lakaplar, para bastırma(sikke), taç, çetr (kraliyet şemsiyesi), hutbe, tevkî ve tuğrâ, tırâz, taht, nevbet (tören davulları), bayrak, yüzük, saray, saltanat çadırı (otağ), fil, gāşiye, ve başkent (pây-i taht) gibi unsurlar yer almakta olup, bu alâmetler hükümdarın siyasi ve dinî egemenliğini pekiştiren alâmetler olarak işlev görmekteydi. Hükümdarlık makamının ilahî ve hukuki dayanaklarını görünür kılan bu alâmetler, zamanla İslâm siyaset geleneği ile Türk devlet anlayışının bir sentezi haline gelmiştir. Bu çalışmada, Delhi Türk Sultanlığı’nda hükümdarlık otoritesinin hangi alâmetlerle temsil edildiği, bu alâmetlerin iktidarın meşrulaştırılması sürecindeki yeri tarihsel süreklilik ve dönüşüm bağlamında incelenecektir. Bu çerçevede, Delhi Sultanlığı’ndaki uygulamalar ile önceki Türk-İslâm devlet gelenekleri karşılaştırmalı olarak ele alınacak; süreklilik ve değişim ekseninde siyasi sembolizmin işlevi analiz edilecektir.