Changes in the biological, psychological and social characteristics of elderly individuals make it difficult for them to adapt to their physical and social environment. This research aims to examine the behaviours of elderly individuals in worship environments in the context of social interaction and social participation. A phenomenological design was used in this research, which was designed as a qualitative study. The study's data were collected through semi-structured interviews with 19 elderly individuals and analysed with MAXQDA software. The findings show that older adults use worship environments not only for religious motivations but also to strengthen their social ties, receive peer support, and reinforce their sense of social belonging. Worship environments contribute to the expansion of elderly individuals' social networks, the development of their sense of social participation and belonging, the strengthening of their feelings of solidarity, and the development of their social skills. In this context, places of worship are not only spaces where religious practices are carried out but also function as community centres where elderly individuals experience social support and solidarity, increasing their general well-being and quality of life.
Yaşlı bireylerin biyolojik, psikolojik ve sosyal özelliklerinde meydana gelen değişimler, onların fiziki ve sosyal çevrelerine uyum sağlamasını zorlaştırmaktadır. Bu araştırma yaşlı bireylerin ibadet ortamlarında bir araya gelme davranışlarını, sosyal etkileşim ve toplumsal katılım bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Nitel bir çalışma olarak tasarlanan bu araştırmada, fenomenolojik desen kullanılmıştır. Çalışmanın verileri, 19 yaşlı bireyle yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılarak toplanmış ve MAXQDA programı ile analiz edilmiştir. Bulgular, yaşlı bireylerin ibadet ortamlarını yalnızca dini motivasyonlarla değil, aynı zamanda sosyal bağlarını güçlendirmek, akran desteği almak ve toplumsal aidiyet duygularını pekiştirmek amacıyla kullandıklarını göstermektedir. İbadet ortamları, yaşlı bireylerin sosyal ağlarını genişletmesine, toplumsal katılım ve aidiyet duygusunun gelişmesine, yardımlaşma ve dayanışma duygularının pekişmesine ve sosyal becerilerinin gelişmesine katkı sağlamaktadır. Bu bağlamda ibadet ortamları, yalnızca dini pratiklerin gerçekleştirildiği alanlar değil, aynı zamanda yaşlı bireylerin sosyal destek ve dayanışma deneyimlediği, genel refahlarını ve yaşam kalitelerini artıran topluluk merkezleri olarak da işlev görmektedir.