Bu araştırmanın temel amacı Türkiye’de barış eğitimiyle ilgili yayınlanan makaleleri incelemektir. Bu bağlamda alanyazın taraması, 1 Ocak 2024-15 Şubat 2024 tarihleri arasında konu ile ilgili veri tabanlarında yayınlanan araştırma makalelerini içerecek şekilde Türkçe ve İngilizce olarak yapılmıştır. Çalışmaya 8 araştırma dâhil edilmiştir. Araştırma kapsamında incelenen barış eğitimi ile ilgili makalelerin; yayınlandığı yıl olarak daha çok 2015 yılında yazıldığı ve yazar sayısı olarak daha çok üç yazarlı çalışmaların gerçekleştirildiği görülmüştür. Yöntem bakımından yarı deneysel desenli çalışmaların ön plana çıktığı ve örneklem grubu açısından ortaokul ve lise öğrencileri üzerinde çalışmaların daha fazla yapıldığı tespit edilmiştir. 7 çalışmanın nicel, 1 çalışmanın ise nitel araştırma olduğu, 7 araştırmada toplam 10 bağımlı değişkenin bulunduğu ve çalışmalarda en çok araştırılan bağımlı değişkenin saldırganlık düzeyi olduğu görülmektedir. En çok 1-50 arasında bireyin çalışmaların örneklem grubunu oluşturduğu sonucuna ulaşılmıştır. Barış eğitiminin etkililiği açısından ele alındığında ise araştırmaya dahil edilen çalışmaların 7’sinde barış eğitiminin etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmanın bulguları alanyazın doğrultusunda tartışılmış ve daha sonraki çalışmalara ilişkin önerilerde bulunulmuştur.
The main purpose of this research is to examine articles published on peace education in Turkey. In this context, the literature review was conducted in Turkish and English, including research articles published in databases on the subject between January 1, 2024 and February 15, 2024. 8 studies were included in the study. Articles on peace education examined within the scope of the research; It was observed that it was mostly written in 2015 as the year of publication and that the number of authors was mostly three-authored. It has been determined that studies with a quasi-experimental design come to the fore in terms of method, and in terms of sample group, studies are mostly conducted on secondary school and high school students. It is seen that 7 studies are quantitative and 1 study is qualitative, there are a total of 10 dependent variables in 7 studies, and the most researched dependent variable in the studies is the level of aggression. It was concluded that a maximum of 1-50 individuals constituted the sample group of the studies. When considered in terms of the effectiveness of peace education, it was concluded that peace education was effective in 7 of the studies included in the research. The findings of the research were discussed in line with the literature and suggestions were made for further studies.