makufebed Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi 1309-2243 Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Engineering Mühendislik Çivril-Baklan (Denizli) Ovasında Yeraltısuyuna İklim Değişikliğinin Etkisi Aksever Fatma Eroğlu Ayşe 03 03 2016 7 1 11 26 01 12 2016 Copyright © 2010, Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi 2010 Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi

Çivril-Baklan Ovası Ege Bölgesi'nin en büyük ovalarından biridir. Ovanın yıllık ortalama yağış miktarı 409.56 mm, gerçek buharlaşma miktarı ise 472.44 mm olarak belirlenmiştir. Buharlaşma miktarının yağış miktarından büyük olması beslenim-boşalım ilişkileri açısından yeraltısuyunun olumsuz etkilenebileceğini göstermektedir. Çivril-Baklan Ovası De Martonne metoduna göre “step-yarı nemli arası”, Erinç metoduna göre “yarı nemli” ve Aydeniz iklim sınıflandırma metoduna göre de “yarı kurak” iklim tipine sahiptir. Yeraltısuyu seviye ölçümleri ile yağış ve sıcaklık arasındaki ilişkilerin tespiti için ölçüm sonuçları irdelenmiştir. Genel olarak yağışlı dönemde yeraltısuyu seviyesinin yağıştan beslenim miktarı ile doğru orantılı olarak arttığı görülmektedir. Araştırma sonuçlarına göre, bölgede yeraltısuyu seviye değişimini etkileyen en önemli iklimsel parametre yağış miktarındaki değişikliklerdir.

 Yağış sıcaklık yeraltısuyu seviyesi Çivril-Baklan Ovası Boyraz, S., Kazancı, N., İsmael, M.T., Öncel, S., İleri, Ö., Makaroğlu, Ö. (2011). Sediment Properties and Geological Evolution of the Recent Lake Işıklı (Denizli, SW Turkey). 18th International Petroleum and Natural Gas Congress and Exhibition of Turkey. 2011. DMİ (1972). Türkiye İklim Tasnifi (De Martonne Metoduna Göre). Ankara DMİ (1988). Aydeniz Metodu ile Türkiye’nin Kuraklık Değerlendirmesi, Ankara De Martonne, E. (1942). Nouvelle carte mondiale de l'indice d'aridité. Annales de Géographie 51:242–250. Dönmez, Y. (1984). Umumi Klimatoloji ve İklim Çalışmaları İ.T.Ü. Yayın No: 2506, Coğrafya Enstitüsü Yayını. 102. Erinç, S. (1984). Klimatoloji ve Metotları, İ.T.Ü. Deniz Bilimleri ve Coğrafya Enstitüsü, İstanbul Konak, N., Akdeniz, N., Çakır. H. (1986). Çal-Çivril Karahallı Dolayının Jeolojisi. MTA Rapor No: 8945 KŞM (2014). Meteoroloji Genel Müdürlüğü, Klimatoloji Şube Müdürlüğü Kalaba, Ankara, Türkiye. MGM (2015). TC Orman ve Su İşleri Bakanlığı Meteoroloji Genel Müdürlüğü veri bankası http://www.mgm.gov.tr/veridegerlendirme/il-ve-ilceleristatistik.aspx?m=DENIZLI, 31.06.2015 Özsoy, İ. (2011). Denizli ili 2011 yılı çevre durum raporu, TC Denizli Valiliği İl Çevre ve Şehircilik Müdürlüğü Sözbilir, H. (1997). Sratigraphy and Sedimentology of The Tertiary Sequences in The Northeastern Denizli Province (Southwest Turkey), Doktora Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, s. 195. Thornthwaite, C.W., Mather, J.R. (1957). Instructions and tables for computing potential evapotranspiration and the water balance; Publ. Climatol. 10 185–311.