Sosyal girişimcilik, karmaşık toplumsal sorunlara yenilikçi çözümler getirmesiyle öne çıkmaktadır. Mevcut literatür, sosyal girişimcilik modellerini misyon, gelir, inovasyon ve bağlam gibi çeşitli boyutlara göre sınıflandırmıştır. Ancak bu tipolojiler, özellikle farklı kültürel ve ekonomik bağlamlardaki örgütsel ve yönetim çeşitliliğini yansıtacak şekilde yeterince incelenmemiştir. Nitekim literatür, gelecek araştırmaların farklı bağlamları dikkate alması yönünde güçlü bir çağrı yapmaktadır. Bu çalışma ise Türkiye bağlamına odaklanarak genelde ilişkilendirilmeyen Türkiye'deki kamu yönetimi ve sosyal girişimcilik yazınını birleştirerek özgün bir kavramsal bakış açısı sunmaktadır. Buna göre yerel yönetimlere bağlı Belediye İktisadi Teşebbüslerinin (BİT), hibrit ve misyon odaklı doğaları sebebiyle ‘Kamu Sektörü Sosyal Girişimi’ olarak yeniden kavramsallaştırılması önerilmektedir. Bu yeni çerçevenin, BİT'lerin sadece ekonomik verimlilik veya siyasi meşruiyet aracı olarak değil, toplumsal değer yaratan aktörler olarak rollerini anlamamıza nasıl yardımcı olacağı sorgulanmaktadır. Sonuç olarak, Türkiye’nin kendine özgü sosyo-politik yapısındaki BİT'leri analiz etmek ve refah devletinin dönüşümünü anlamak için kamu sektörü sosyal girişimciliğinin kritik bir analitik çerçeve sunduğu savunulmaktadır.
Social entrepreneurship stands out by offering innovative solutions to complex social problems. The existing literature has classified social entrepreneurship models based on various dimensions such as mission, revenue, innovation, and context. However, these typologies have not been adequately examined to reflect the organizational and managerial diversity, particularly across different cultural and economic contexts. As a result, the literature strongly calls for future research to consider different contexts. Focusing on the Turkish context, this study offers an original conceptual perspective by integrating the generally unrelated public administration and social entrepreneurship literature in Türkiye. It proposes that Municipal Economic Enterprises, affiliated with local governments, should be reconceptualized as Public-Sector Social Enterprises due to their hybrid and mission-oriented nature. The study questions how this new framework helps us understand Municipal Economic Enterprises' roles not only as instruments of economic efficiency or political legitimacy but also as actors creating social value. Consequently, it is argued that the public sector social entrepreneurship provides a critical analytical framework for analyzing Municipal Economic Enterprises within Türkiye's unique socio-political structure and understanding the transformation of the welfare state.