This study aims to enrich and deepen the ongoing intellectual dialogue between cinema and the sociology of religion, both theoretically and methodologically, by examining Martin Scorsese’s Silence (2016) in the context of the tensions between individual faith, structural domination, and cultural representation. The film presents not only a theological crisis of faith but also a multi-layered narrative that problematizes the representability of faith, its relationship with silence, and its positioning in the face of structural violence. The theoretical framework draws on Anthony Giddens’s structuration theory, Pierre Bourdieu’s concepts of habitus and field, Peter Berger and Thomas Luckmann’s notion of symbolic universes, and Edward Said’s critique of Orientalism. This framework offers an effective analytical lens for examining individual agency within social structures, the dissolution of identity in cultural encounters, and struggles over representation. Methodologically, the study integrates critical discourse analysis with semiotic analysis to examine the film across both textual and visual dimensions. The article’s main contribution lies in its treatment of Silence not merely as a cinematic narrative, but as a sociological, aesthetic, and cultural field of representation, opening themes such as silence, submission, faith, and resistance to discussion within the structure–agency dialectic. In this regard, the film is evaluated as a distinctive example that renders visible cinema’s capacity to reproduce social, cultural, and theological modes of thought.
Bu çalışma, Martin Scorsese’nin Silence (2016) filmini bireysel inanç, yapısal tahakküm ve kültürel temsil arasındaki gerilim bağlamında inceleyerek, sinema sanatı ile genelde sosyoloji, özelde din sosyolojisi arasındaki mevcut düşünsel ilişkiye kuramsal ve yöntemsel düzeyde katkı sunmayı amaçlamaktadır. Film, yalnızca teolojik bir inanç krizini değil, aynı zamanda inancın temsil edilebilirliği, sessizlikle ilişkisi ve yapısal şiddet karşısındaki konumlanışını sorunsallaştıran çok yönlü bir anlatı sunmaktadır. Bu yönüyle Silence, bireysel iman ile toplumsal baskı arasındaki çatışmayı görünür kılarken, aynı zamanda kültürel karşılaşmaların nasıl bir güç mücadelesi doğurduğunu da sorgulamaktadır. Kuramsal çerçevede makalede, Anthony Giddens’ın yapılaşma kuramı, Pierre Bourdieu’nün habitus ve alan kavramları, Peter Berger ve Thomas Luckmann’ın sembolik evren kavramları ile Edward Said’in oryantalizm eleştirisi temel alınmıştır. Bu teorik eksen, bireyin toplumsal yapılar içindeki eylem kapasitesini, kültürel karşılaşmalardaki kimlik çözülmelerini ve temsil mücadelelerini analiz etmede işlevsel bir araç sunmaktadır. Böylelikle çalışma, filmi yalnızca bir estetik ürün değil; aynı zamanda farklı sosyolojik paradigmaların uygulanabileceği bir vaka olarak konumlandırmaktadır. Yöntemsel olarak çalışma, eleştirel söylem çözümlemesi ve göstergebilimsel analiz tekniklerini bir arada kullanarak filmi hem metinsel hem görsel katmanlarda çözümlemeyi denemektedir. Sessizlik, bu bağlamda, yalnızca Tanrı’nın yokluğunu değil, aynı zamanda bireyin edilgenliğe ve suskunluğa mahkûm oluşunu da simgelemektedir. Çalışmanın temel katkısı, Silence filmini sadece sinemasal bir anlatı değil; aynı zamanda sosyolojik, estetik ve kültürel bir temsil alanı olarak ele alması ve sessizlik, teslimiyet, inanç ve direniş gibi temaları yapı-fail ilişkisi bağlamında tartışmaya açmasıdır. Bu bağlamda film, inancın sınırları, kültürel çatışmalar ve direniş biçimleri üzerine yeni sorular üreterek, sinemanın toplumsal, kültürel ve teolojik düşünme biçimlerini yeniden üretme kapasitesini görünür kılan özgün bir örnek olarak değerlendirilmektedir.