The Queen of Sheba who visited Solomon was the subject of the Bible, the Qur’an and the Ethiopian national epic Kebra Nagast, and her identity was discussed by various disciplines such as Tafsir, Islamic History, Archaeology and History of Religions. In the Qur’anic parable, the fact that the queen was ruling in the land of Saba was associated with the knowledge of the pre-Islamic Kingdom of Saba established in and around Yemen, and classical Islamic History and Tafsir sources reported that the queen was from Yemen, and the studies focusing on the subject proceeded from this acceptance. Recent studies have confirmed that there is no administrative-political tradition in Sabaic inscriptions dating back to the 10th century BCE that could indicate the rule of a queen in Yemen, and it has been observed that the sun/goddess was not worshipped the first in the ancient Yemeni religious tradition. The historian Josephus Flavius’ (d. 100) description of the queen as “the queen of Egypt and Ethiopia” directs attention to Egypt and Ethiopia after Yemen. This study, starting from the acceptance of the Qur’an’s susceptibility to concept and context, and the thesis that the narratives, figures and symbols in its parables have an important counterpart in the beliefs and mythologies of the relevant peoples, traces the Queen of Sheba in Egyptian and Ethiopian history through the facts in the relevant verses of the parable. As a result of the research, it was seen that these facts have important counterparts in Egyptian and Ethiopian history and mythology. These findings, which can serve as a response to the rejection of the historical authenticity of the parable or the comments that it is anachronistic, confirm the importance of including conceptual and contextual data in Qur’anic studies on historical perspective parables.
Hz. Süleyman’ı ziyaret eden Sebe melikesi Kitâb-ı Mukaddes, Kur’ân-ı Kerîm ve Etiyopya millî destanı Kebra Nagast’a konu edilmiş, melikenin kimliği Tefsir, İslâm Tarihi, Arkeoloji ve Dinler Tarihi gibi muhtelif disiplinlerce tartışılmıştır. Kur’an kıssasında melikenin Sebe diyarında hüküm sürdüğünün bildirilmesi İslâm öncesi Yemen ve çevresinde kurulmuş Sebe Krallığı bilgisiyle bağdaştırılmış, klasik İslâm Tarihi ve Tefsir kaynaklarında melikenin Yemenli olduğu nakledilmiş, konuya odaklanan çalışmalar bu kabulden hareket etmiştir. MÖ 10. yüzyıla uzanan Sebe yazıtlarında Yemen’de bir melikenin iktidarına işarette bulunabilecek idarî-siyasî geleneğe rastlanmadığı yakın zamanlı araştırmalarla teyid edilmiş, antik Yemen dinî geleneğinde güneşin/tanrıçanın ilk sırada tazim edilmediği görülmüştür. Tarihçi Josephus Flavius’un (öl. 100) melikeyi “Mısır ve Etiyopya kraliçesi” olarak tanıtması dikkatleri Yemen’in ardından Mısır ve Etiyopya’ya yöneltmektedir. Bu çalışmada, Kur’an’ın kavram ve bağlam hassasiyetinin, kıssalarındaki anlatı, figür ve sembollerin ilgili halkların inanç ve mitolojilerinde önemli bir karşılığı olduğu tezinin kabulünden hareket edilmiş, kıssanın ilgili âyetlerindeki olgular üzerinden Mısır ve Etiyopya tarihinde Sebe melikesinin izi sürilmüştür. Araştırmanın sonucunda bu olguların Mısır ve Etiyopya tarihi ve mitolojisinde önemli karşılıklarının olduğu görülmüştür. Kıssanın tarihî hakikatinin reddine ya da anakronik olduğuna ilişkin yorumlara cevap teşkil edebilecek bu bulgular, tarih perspektifli kıssaların konu edildiği Kur’an araştırmalarına kavram ve bağlama ilişkin verilerin dahil edilmesinin önemini teyid etmektedir.
Bu çalışmanın hazırlanma sürecinde etik ilkelere uyulmuştur. / Ethical principles were followed during the preparation of this study.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Karşılaştırmalı Dini Araştırmalar |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Erken Görünüm Tarihi | 27 Haziran 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 30 Haziran 2025 |
| Gönderilme Tarihi | 16 Mart 2025 |
| Kabul Tarihi | 25 Mayıs 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 22 Sayı: 1 |