Sınırların Bedene Kazınması: Görünürlük, Hissizleşme ve Ötekiliğin Duyusal İnşası

Bu çalışma, çağdaş sınır rejimlerinde ötekiliğin inşasını, literatürde baskın olan hukuksal statü, normatif tanınma ve açık ideolojik nefret eksenlerinin ötesinde; bedensel, duyusal ve duygulanımsal deneyimin hissizleşme ve kayıtsızlık boyutu üzerinden yeniden düşünmektedir. Çalışma, göçmen ve mülteci bedenlerinin kamusal alanda ve medyada artan görünürlüğünün neden etik bir yakınlık ya da tanınma üretmek yerine duyusal bir mesafe ve algısal kapanma yarattığı sorusundan hareket etmektedir. İlk bölümde Nicholas De Genova’nın “sınır gösterisi”, Judith Butler’ın “çerçeveleme” ve Sara Ahmed’in duygulanımsal ekonomi kavramları aracılığıyla, ötekiliğin görünmezlikten ziyade aşırı görünürlük üzerinden nasıl kurulduğu tartışılmaktadır. İkinci bölümde Richard Shusterman’ın somaestetik yaklaşımı temel alınarak bu rejimin bedende nasıl yerleştiği ele alınmakta; “somaestetik anestezi” kavramı Achille Mbembe’nin “nano-ırkçılık” ve “narkoterapi” analizleriyle birlikte düşünülerek hissizleşmenin siyasal işlevi açıklanmaktadır. Çalışma, çağdaş duygulanımsal düzenin yalnızca öfke ya da açık nefret biçimleriyle değil; krizlerin süreklileşmesiyle bedene yerleşen duyusal kayıtsızlık üzerinden de işlediğini savunmaktadır.

This article rethinks the construction of otherness in contemporary border regimes beyond the dominant axes of legal status, normative recognition, and overt ideological hatred by focusing on desensitisation and indifference as embodied, sensory, and affective processes. It asks why the growing visibility of migrant and refugee bodies in public space and media produces sensory distance and perceptual closure rather than ethical proximity or recognition. The first section, drawing on De Genova’s concept of the border spectacle, Butler’s notion of framing, and Ahmed’s analysis of affective economies, examines how otherness is constituted through hypervisibility rather than invisibility. The second section, informed by Shusterman’s somaesthetic approach, explores how this regime becomes sedimented in the body and clarifies the political function of desensitization through Mbembe’s analyses of nanoracism and narcotherapy. The article argues that contemporary affective order operates not only through anger or overt hatred, but also through sensory indifference inscribed in the body under prolonged conditions of crisis.