Osmanlının son döneminde Arazi Kanunnamesi ve Tanzimat ile başlayan ve Cumhuriyet döneminde de devam eden modernleşme/merkezileşme politikaları, birçok alanda olduğu gibi, özellikle ülkenin güney doğu coğrafyasındaki aşiretlerin yapısında da çok önemli değişimlere yol açmıştır. Bu süreçte, aşiretlerin yüzyıllardır sürdüre geldikleri yapıları ve hayat tarzları, bu politikalar gibi dış etkenler ve bu etkenlerin tetiklediği iç etkenler sonucunda değişmiştir. Ancak gelenekler, örfler, inançlarla yoğrulmuş olan bu yapının, kendini yeni şartlara da uyarlayarak devam ettirdiği görülmektedir. Bu yazı, bu geçişin kısa bir değerlendirmesini üzerine vazife edinmiştir