Bu çalışma, sivil toplum kuruluşlarının (STK’lar) çevresel politikalardaki rolünü ve önemini hem küresel hem de ulusal düzeyde incelemektedir. İklim değişikliği, biyolojik çeşitlilik kaybı, toprak erozyonu, hava ve su kirliliği ile çevresel adaletsizlik gibi sorunların derinleşmesi, sadece ekolojik dengeleri değil, bununla birlikte toplumsal, ekonomik ve siyasal düzenleri de etkilemektedir. Devlet merkezli çevre politikalarının bu çok boyutlu sorunları çözmede yetersiz kalması, çevresel yönetişimde katılımcı, şeffaf ve çok aktörlü bir yapının gelişmesini zorunlu kılmıştır. Bu bağlamda STK’lar, yalnızca farkındalık oluşturan ve kampanya yürüten yapılar değil; aynı zamanda politika üretiminde bilgi sağlayan, alternatif çözümler geliştiren, kamuoyunu harekete geçiren ve karar süreçlerinde denetim mekanizması işlevi gören kurumsal aktörler hâline gelmiştir. Çalışmada literatür taraması yöntemi kullanılarak Greenpeace, WWF, TEMA, ÇEKÜL ve Friends of the Earth gibi örgütlerin dâhil olduğu örnek olaylar incelenmiş; STK’ların çevresel adaletin sağlanmasında, sürdürülebilir kalkınma hedeflerinin hayata geçirilmesinde ve çevre bilincinin yaygınlaştırılmasında kritik işlevler üstlendikleri tespit edilmiştir. Ancak mali bağımlılık, kurumsal kapasite eksiklikleri, sınırlı katılım mekanizmaları ve devlet-STK ilişkilerindeki yapısal sorunlar, bu aktörlerin etkisini kısıtlayan başlıca engeller olarak öne çıkmaktadır. Sonuç olarak, çevre STK’larının gelecekte daha stratejik, teknik bilgiye dayalı ve çok aktörlü iş birlikleri geliştirmeleri gerektiği vurgulanmaktadır.
This study examines the role and importance of civil society organizations (CSOs) in environmental policies at both the global and national levels. The deepening of problems such as climate change, loss of biodiversity, soil erosion, air and water pollution, and environmental injustice affects not only ecological balances but also social, economic, and political orders. The inadequacy of state-centered environmental policies in solving these multidimensional problems has necessitated the development of a participatory, transparent, and multi-stakeholder structure in environmental governance. In this context, NGOs have become institutional actors that not only raise awareness and run campaigns, but also provide information for policy-making, develop alternative solutions, mobilize public opinion, and act as a control mechanism in decision-making processes. The study examined case studies involving organizations such as Greenpeace, WWF, TEMA, ÇEKÜL, and Friends of the Earth using a literature review method; it was determined that NGOs play critical roles in ensuring environmental justice, implementing sustainable development goals, and spreading environmental awareness. However, financial dependency, lack of institutional capacity, limited participation mechanisms, and structural problems in state-NGO relations emerged as the main obstacles limiting the impact of these actors. Consequently, it is emphasized that environmental NGOs need to develop more strategic, technically informed, and multi-stakeholder collaborations in the future.