The Role of the Mother in Religious Teachings: The Case of Nabonidus, King of Babylon

Abstract

Throughout history, the concept of the family, which forms the foundation of societies, has continued to influence the roles of individuals despite changing conditions over time. This influence begins within the family through teachings imparted to children from an early age, shaping their future thoughts and behaviours to a significant degree. In early periods, these teachings were intertwined with faith and shaped individuals’ ways of perceiving and making sense of the world. Thus, whenever humans recognised their limitations, they sought divine protection and support. The concrete reflections of this need for support have a long history. From antiquity to the present, faith and religious belief have profoundly shaped individuals and societies, and this influence has been transmitted in diverse forms as part of civilisational heritage. In this transmission, mothers -often central figures in early socialisation- have helped shape the continuity and quality of family life through the children they raise. Throughout the historical process, rulers who governed countries reflected the traces of their upbringing and especially their families in their policies. In this context, one of the most striking examples comes from the Neo-Babylonian Empire, which ruled the lands of Ancient Mesopotamia. Nabonidus, a king of the Neo-Babylonian period, has often been described as a religious reformer who introduced radical changes to Babylon’s traditional belief system. This change began when the god Marduk and his priests, the means of legitimizing the political power of his predecessors, were confronted with Nabonidus’s unexpected move. This policy of Nabonidus, which caused an echo in its time, bears the traces of his mother’s devout character.

Keywords

• History
• Religious Belief
• Babylon
• Family
• Mother

Dini Öğretilerde Annenin Rolü: Babil Kralı Nabonidus Örneği

Öz

Tarih boyunca toplumların temelini oluşturan aile kavramı, zaman içerisinde değişen koşullara rağmen bireylerin rolleri üzerinde etkisini sürdürmeye devam etmiştir. Bu etki ailede çocuklar üzerinde erken yaşta öğretilerle başlarken, gün geçtikçe geleceği şekillendirecek boyutlarda fikir ve davranışları beraberinde getirmiştir. Söz konusu öğretiler erken dönemlerde inanç unsurlarıyla kendini göstermiş olup, bireyin dünyayı algılama ve anlamlandırma aşamasını şekillendirmiştir. Böylece insanoğlu, gücünün yetmediğini anladığı her alanda kendini ilahi desteğin korumasında hissetmeye ihtiyaç duymuştur. Bu desteğe duyulan ihtiyacın somut yansımaları uzun bir geçmişe sahiptir. Eskiçağlardan beri inanç unsurlarının birey ve toplumlar üzerinde yadsınamaz etkisi, medeniyetlerin en değerli miraslarından biri olarak çeşitli şekillerde günümüze dek aktarılmıştır. Bu aktarımda ailenin en önemli parçası olan anne, yetiştirdiği çocuklar ile geleceğin aile kurumunun devamlılığını ve niteliğini belirlemiştir. Tarihi süreç içerisinde ülkelere hükmeden yöneticiler, büyüdükleri ortam ve bilhassa ailelerinin izlerini politikalarına yansıtmışlardır. Bu bağlamda en dikkat çekici örneklerden biri de Eski Mezopotamya topraklarında hüküm süren Yeni Babil İmparatorluğu’ndan gelir. Yeni Babil dönemi kralı Nabonidus, dini reformist olarak adlandırılacak ve Babil’in kadim inanç sistemlerinde radikal değişikliklere adını yazdıracaktır. Bu değişim, seleflerinin siyasi gücünün meşrulaştırma aracı olan tanrı Marduk ve onun rahiplerinin prestiji Nabonidus’un beklenmedik hamlesi ile karşı karşıya kalmasıyla başlamıştır. Nabonidus’un dönemin yankı uyandıran bu politikası, annesinin dindar karakterinin izlerini taşımaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Tarih
• Dini İnanç
• Babil
• Aile
• Anne

References

1. Bauer, S. W. (2015). Antik Dünya: İlk Kayıtlardan Roma’nın Dağılmasına. Alfa Basım Yayım Dağıtım.
2. Beaulieu, P. A. (1989). The Reign of Nabonidus, King of Babylon 556–539 B.C.E. Yale University Press.
3. Beaulieu, P. A. (2007). “Mesopotamia.” In Ancient Religion, edited by S. I. Johnston, 165–172. The Belknap Press of Harvard University Press.
4. Beaulieu, P. A. (2008). “Nebuchadnezzar’s Babylon as World Capital.” Journal of the Canadian Society for Mesopotamian Studies 3: 5–12.
5. Bordreuil, P., F. Briquel-Chatonnet & Michel, C. (2015). Tarihin Başlangıçları: Eski Yakındoğu Kültür ve Uygarlıkları. Alfa Basım Yayın Dağıtım.
6. Bottéro, J. (2012). Mezopotamya: Yazı, Akıl ve Tanrılar. Dost Kitabevi.
7. Bottéro, J. (2015). Kültürümüzün Şafağı: Babil. Yapı Kredi Yayınları.
8. Bottéro, J., & S. N. Kramer. (2017). Mezopotamya Mitolojisi. İş Bankası Kültür Yayınları.

9. Bryce, T. (2014). Ancient Syria: A Three Thousand Year History. Oxford University Press.
10. Dhorme, E. P. (1947). “La Mère de Nabonide.” Revue d’Assyriologie 41: 1–21.
11. Dougherty, R. P. (1923). Archives from Erech: Time of Nebuchadnezzar and Nabonidus. Yale University Press.
12. Ekinci, A. (2008). Harran Mitolojisi ve Tarihi: Tarih, Mitoloji, İnanç ve Bilim Kenti. Şanlıurfa Valiliği İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayınları.
13. Frahm, E. (2017). Assyria: The Rise and Fall of the World’s First Empire. Bloomsbury Publishing.
14. Friedell, E. (2006). Mısır ve Antik Yakındoğu’nun Kültür Tarihi. Dost Kitabevi.
15. Gadd, C. J. (1958). “The Harran Inscriptions of Nabonidus.” Anatolian Studies 8: 35–92.
16. Gökçek, L. G. (2015). Asurlular. Bilgin Kültür Sanat Yayınları.
17. Healy, M. (2023). The Ancient Assyrians Empire and Army, 883–612 BC. Osprey Publishing.
18. Hooke, S. H. (1995). Ortodoğu Mitolojisi: Mezopotamya, Mısır, Filistin, Hitit, Musevi, Hristiyan Mitosları. İmge Kitabevi.
19. Hrouda, B. (2016). Mezopotamya [Mesopotamia]. Alfa Basım Yayın Dağıtım.
20. Joannès, F. (1991). “L’Asie Mineure méridionale d’après la documentation cunéiforme d’époque néo-babylonienne.” Anatolia Antiqua 1: 261–266.
21. Jursa, M. (2014). “The Neo-Babylonian Empire.” In Imperien und Reiche in der Weltgeschichte, edited by R. Rollinger and N. Gehler, 121–148. Harrassowitz Verlag.
22. Kağnıcı, G. (2020). “Asur ve Babil Kroniklerinde Kadınlar: Kraliçeler, Eşler ve Tanrıçalar.” Tarih Araştırmaları Dergisi 39(68): 23–49.
23. Kahya, Ö. (2019). “Sumerce ve Akadca Metinlerde Rüya Türleri.” DTFC Dergisi 59(1): 229–255.
24. King, L. W. (2020). Babil Mitolojisi: Mezopotamya Efsaneleri ve İnanışları. Maya Kitap.
25. Köroğlu, K. (2016). Eski Mezopotamya Tarihi: Başlangıcından Perslere Kadar. İletişim Yayınları.
26. Kuhrt, A. (2017). Eskiçağ’da Yakın Doğu (MÖ 3000–300). İş Bankası Kültür Yayınları.
27. Küçük, A., Tümer, G. & Küçük, M. A. (2009). Dinler Tarihi [History of Religions]. Berikan Yayınevi.
28. Memiş, E. (2012). Eskiçağda Mezopotamya: En Eski Çağlardan Asur İmparatorluğu’nun Yıkılışına Kadar [Mesopotamia in Antiquity: From the Earliest Times to the Fall of the Assyrian Empire]. Ekin Basım Yayın Dağıtım.
29. Oates, J. (2015). “Babil.” In Antik Dünyayı Şekillendiren Kentler, edited by J. J. Norwich, 34–39. Yapı Kredi Yayınları.
30. Oshima, T. (2007). “The Babylonian God Marduk.” In The Babylonian World, edited by G. Leick, 348–360. Routledge Taylor & Francis Group Publishing.
31. Pekşen, O. (2022). “İnanç ve Tanrılar.” In Eski Mezopotamya’nin Kültür Tarihi, edited by L. G. Gökçek, E. Yıldırım, and O. Pekşen, 247–261. Değişim Yayınları.
32. Pritchard, J. B. (1969). Ancient Near Eastern Texts: Relating to the Old Testament. Princeton University Press.
33. Radner, K. (2020). A Short History of Babylon. Bloomsbury Publishing.
34. Schaudig, H. (2001). Die Inschriften Nabonids von Babylon und Kyros’ des Grossen samt den in ihrem Umfeld entstandenen Tendenzschriften. Textausgabe und Grammatik. Alter Orient und Altes Testament 256.
35. Shea, W. H. (1996). “Nabonidus Chronicle: New Readings and the Identity of Darius the Mede.” Journal of the Adventist Theological Society 7(1): 1–20.
36. Stol, M. (2016). Women in the Ancient Near East. Walter de Gruyter.
37. Toptaş, K. (2016). “Eski Mezopotamya’da Çocuk.” Archivum Anatolium 10(1): 55–78.
38. Van de Mieroop, M. (2007). History of the Ancient Near East ca. 3000–323 BC. Blackwell Publishing.
39. Yun, S. (2017). “Mother of Her Son: The Literary Scheme of the Adad-guppi Stele.” Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hungaricae 70(3): 277–294.
40. Watai, Y. (2020). “The Monuments of the Neo-Babylonian Kings as an Indication for Their Presence in the Western Territories of Their Empire.” Studia Chaburensia 8: 149–165.