Uluslararası müzakerelerde önemli iklim taahhütlerine rağmen, iklim finansmanı taahhütleri ile fiili uygulamalar arasında bir uçurum bulunmaktadır. Bu çalışma, bu uygulama uçurumunun altında yatan siyasi ve yapısal faktörleri incelemekte ve küresel finansal yapıların ardındaki niyeti sorgulamaktadır. Makale, niteliksel belge analizi kullanarak alıcı tarafın karşılaştığı zorlukları araştırmaktadır. Türkiye'yi gri bölgedeki bir vaka olarak analiz eden çalışma, Türkiye'nin BMİDÇS kapsamında Ek I sınıflandırmasının, imtiyazlı finansmana yapısal bir engel oluşturduğunu ortaya koymaktadır. Ayrıca, araştırma, yurt içi kömür ve doğal gaz sübvansiyonlarının alınan uluslararası iklim desteğinden daha ağır basması gibi kritik bir politika çelişkisini vurgulamaktadır. Sonuç olarak, bulgular bu farkın, iklim yönetişim sisteminin işlevsizliğini yansıttığını ve alıcıların yeşil dönüşümlerini birlikte tasarlayabilmelerini sağlayan çok merkezli, ortaklık temelli yaklaşımlara geçişi gerektirdiğini göstermektedir.
Despite significant climate commitments in international negotiations, a gap exists between climate finance pledges and actual delivery. This study examines the political and structural factors underlying this implementation gap and questions the intent behind global financial frameworks. Using qualitative document analysis, the article explores recipient-side challenges. By analyzing Türkiye as a case in the grey zone, the study reveals how its Annex I classification under the UNFCCC acts as a structural barrier to concessional funding. Furthermore, the research highlights a critical policy contradiction where domestic coal and natural gas subsidies outweigh the international climate assistance received. In the end, findings suggest the gap reflects a malfunctioning climate governance system, requiring a shift toward polycentric, partnership-based approaches that empower recipients to co-design their green transitions.