Bunca yıldır din eğitimi vermiş olmanın getirdiği tecrübeyle, şu ikizıt kutbu gergin tutma kararlılığım doğrulanmış olmaktadır: güzellik ve şiddet.Öğrencilerin yaşadığı ve hayat hikâyelerini deneyimlediği ortamlara istinaden, buiki paralel ve tezat gerçeklik tecrübesinin tam ortasında yaşadığımızın hayli farkındayım.Hayatın kopukluk, değer kaybı ve bir şiddet kültürünün geçerli olduğu zehirlibir çevrede yaşanmasına sebep olan bazı baskıcı toplumsal gerçeklikler vardır.Bu muhtelif ortamların gençlerin eğitimindeki etkisini fark etmek, üst düzeybir kavrayış gerektirmiyor. Parçalanmış aileler, yoksulluk, şiddet ve diğereşitsizliklere ilaveten, dehşet verici bir ahlaki belirsizlik dünyasında; katliamlarıihtiva eden acıyı azaltmak ve insan haklarını korumak için neredeyse hiçbir şeyyapılamazmış gibi görünen bir dünyada yaşamaktayız. Bazılarına mültecilerin,harap olmuş evlerin, ölü bebeklerin, kirletilmiş çevrelerin çarpıcıgörüntülerinin hepsi gerçekdışı görünmektedir. Diğerleri için ise, bugörüntüler sersemleticidir; ancak sonrasında gelen çaresizlik hissi başlarınıbaşka bir tarafa çevirmelerine neden olur (Greene 1995, 122).