Bu anlatı ve bütünleştirici inceleme, çağdaş nörorehabilitasyonda entegre teknolojilerin rolünü, öncelikle inme ve diğer merkezi sinir sistemi yaralanmalarına odaklanarak incelemektedir. Özellikle, yoğun, göreve özgü ve geri bildirim açısından zengin rehabilitasyon sağlamada robotik, Sanal Gerçeklik (SG) ve Beyin-Bilgisayar Arayüzlerinin (BBA) klinik ve nörobiyolojik etkilerini değerlendirmektedir. İncelenen literatürde, teknoloji destekli müdahaleler, 20-40 seans, saatte 300-400 görev tekrarı ve 60 dakikayı aşan günlük eğitim sürelerini içeren yapılandırılmış programlarla nicel olarak karakterize edilen yüksek dozlu eğitimi mümkün kılmaktadır. Bu yaklaşımlar motor ve bilişsel iyileşmeyi etkili bir şekilde desteklemektedir; ancak klinik sonuçlar, iyileşme aşaması ve fonksiyonel başlangıç noktasına bağlı olarak heterojen olmaya devam etmektedir. Kanıtlar, akut ve subakut hastaların spontan nöroplastisite penceresini değerlendirmek için yoğun robot destekli mobilizasyondan en fazla fayda sağladığını, oysa orta ila şiddetli bozuklukları olan kronik popülasyonların iyileşme platolarını aşmak için daha yüksek dozajlara ve hibrit sistemlere ihtiyaç duyduğunu göstermektedir. Ekonomik değerlendirmeler potansiyel uzun vadeli değeri gösterse de, mevcut maliyet etkinliği kanıtları küçük örneklem boyutları, metodolojik heterojenlik ve standartlaştırılmış uzun vadeli takip eksikliği nedeniyle ciddi şekilde sınırlıdır. Gelecekteki ilerleme, yapay zeka odaklı kişiselleştirme ve ölçeklenebilir ev tabanlı sistemlerin yaygınlaşmasına bağlıdır. Bu teknolojileri sürdürülebilir çözümlere başarıyla dönüştürmek için, uzun vadeli hasta uyumu, denetimsiz güvenlik izleme ve sağlam veri gizliliği/güvenlik protokolleri ile ilgili kritik zorlukların ele alınması gerekmektedir.
This narrative and integrative review examines the role of integrated technologies in contemporary neurorehabilitation, with a primary focus on stroke and other central nervous system injuries. Specifically, it evaluates the clinical and neurobiological effects of robotics, Virtual Reality (VR), and Brain–Computer Interfaces (BCI) in delivering intensive, task-specific, and feedback-rich rehabilitation. Across the reviewed literature, technology-supported interventions enable high-dose training, quantitatively characterized by structured programs involving 20–40 sessions, 300–400 task repetitions per hour, and daily training durations exceeding 60 minutes. These approaches effectively support motor and cognitive recovery; however, clinical outcomes remain heterogeneous based on the recovery stage and functional baseline. Evidence suggests that acute and subacute patients benefit most from intensive robotic-assisted mobilization to exploit the spontaneous neuroplasticity window, whereas chronic populations with moderate-to-severe impairments require higher dosages and hybrid systems to overcome recovery plateaus. Although economic evaluations indicate potential long-term value, current cost-effectiveness evidence is critically limited by small sample sizes, methodological heterogeneity, and a lack of standardized long-term follow-up. Future progress relies on AI-driven personalization and the expansion of scalable home-based systems. Successfully translating these technologies into sustainable solutions requires addressing critical challenges regarding long-term patient adherence, unsupervised safety monitoring, and robust data privacy/security protocols.