Sinemanın başlangıcından günümüze farklı disiplinleri etkilemesi, farklı disiplinlerdenetkilenmesi ve bu disiplinler ile sürekli etkileşim halinde olması sinemayı farklı anlatımlaradönüştürmüştür. Bu dönüşüm, teori ve uygulamada farklı gibi görünen disiplinleriayrıştırmak yerine farklı çözümlere evrilmiştir. Disiplinlerarası etkileşimin önemli örneklerindenolan mimarlık ve sinema, diğer disiplinlere oranla anlatısal, zamansal, mekânsalyapıyı bir arada kullanan görsel ve işitsel hafızayı önemli ölçüde kullanan disiplinlerdir.Türk sineması da dünden bugüne toplumsal olaylar çerçevesinde; toplum yaşamı ve sorunlarınıanlatısal semboller haline dönüştürerek sinema perdesine aktarmıştır. Değişim vedönüşüm süreçleri ile gelişen Türk sinemasında 1960-1975 dönemi, Türk sineması için birdeğişim dönemi olarak tanımlanmış, bu süreçte Yeşilçam olarak adlandırılan film üretimi,halkın talebi ve yoğun ilgisi sayesinde ivme kazanmıştır. Bu doğrultuda çalışmada, Türksinemasında Yüksek Yeşilçam olarak adlandırılan dönemin filmlerinde anlatısal yapınınmekân kullanımına etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, 1960-1975 dönemineönemli katkılar sunan altı yönetmenin renkli ve melodram ağırlıklı filmleri ile sınırlandırılmışolup toplamda yirmi dört film “anlatısal yapı, zamansal yapı, mekânsal yapı” gibi değişkenleraçısından değerlendirilmiştir. Bu bağlamda elde edilen veriler sonucunda, Yeşilçamfilmlerinin anlatı, zaman, mekân unsurları ile harmanlanarak farklı yönetmen, farklıhikâye ve oyunculara rağmen ortak ve benzer kaygılarla biçimlendiği tespit edilmiştir.
The fact that cinema has been influencing different disciplines, being influenced by them,and being in constant interaction with these disciplines since its inception has transformedcinema into diverse narratives. This transformation has evolved into distinctive solutions,rather than separating disciplines that seem dissimilar in theory and practice. Architectureand cinema, which are the important examples of interdisciplinary interactions, are disciplinesthat use narrative, temporal, and spatial structures together and utilize visual andauditory memory to a significant extent, compared to other fields. Within the frameworkof social events from the past to the present, Turkish cinema has transformed social life andits problems into narrative symbols and reflected them through cinema. The period between1960 and 1975, which developed with the processes of change and transformation, has beendefined as a period of change for Turkish cinema, and in this process, film production, entitledas Yeşilçam, gained momentum thanks to public demand and extreme interest. In thisdirection, the study aims to examine the effect of narrative structure on the use of space inthe movies of the period called High Yeşilçam in Turkish cinema. The study is limited to thecolourful and melodramatic films of six directors who made significant contributions to theperiod of 1960-1975, and a total of twenty-four films were evaluated in terms of variablessuch as “narrative structure, temporal structure, and spatial structure.” As a result of thedata obtained in this context, it has been determined that Yeşilçam movies are interwovenwith narrative, temporal, and spatial elements and are shaped by common and similarconcerns despite different directors, stories, and actors.