During the 1990s in Turkey, the advent of new directors in the film-making industry and the sociopolitical transformation of the times led to a variety of problems and themes in Turkish cinema. It became possible to make films in which anti-Muslim minorities and Kurdish identities, misrepresented by clichés or totally ignored in the past, were faithfully portrayed and the discrimination and assimilation processes that had previously occurred became apparent. By means of an analysis of Güz Sancısı andFırtına, this study explores what these films say about Kurdish, Greek, and Turkish national identities, and asks if these films represent the dominant state discourse while questioning processes of discrimination and assimilation. It also examines the strategies and narrative codes that were used to fictionalize the historical process and the identification and exclusion mechanisms that were used to construct the different identities.
1990’lı yıllarda Türkiye sinemasının sorun ve konu alanının çeşitlenmesinde yeni yönetmenlerin sinemaya girişi ve Türkiye’nin geçirdiği sosyo-politik dönüşüm etkili olmuştur. Böylelikle geçmişte klişelerle temsil edilen ya da yok sayılan gayrimüslim azınlıkların ve Kürt kimliklerinin temsil edildiği ve tarihsel süreçte uğradıkları ayrımcılık ve asimilasyon süreçlerinin görünür hale geldiği filmlerin çekilmesi mümkün olmuştur. Bu çalışmada bunlar arasında yer alan Güz Sancısı ve Fırtına’nın çözümlenmesi aracılığıyla, filmlerin Türk ulusal kimliğine ve Kürt ve Rum kimliklerine dair ne söylediğinin, ayrımcılığı ve asimilasyon süreçlerini sorgularken egemen devlet söylemini yeniden üretip üretmediğinin araştırılması amaçlanmaktadır. Ayrıca tarihsel bir süreci hangi temsil stratejilerinden ve anlatısal kodlardan yararlanarak öyküleştirdikleri ve farklı kimlikleri inşa ederken hangi özdeşleşme ve dışlama mekanizmalarına başvurdukları da sorgulanacak diğer noktaları oluşturmaktadır.