Göstergebilim, temelleri Avrupa ve Amerika’da, yirminci yüzyılın başlarında atılmışbir bilim dalıdır. Farklı ülkelerde gelişen dilbilim ve göstergebilim okulları, sempozyumve konferanslarla göstergebilimin ilgi ve etki alanı genişletmiştir. Türkiye’de ise, göstergebilimile ilgili çalışmalar tercüme düzeyinde kalmış, dilbilim içerisinde ele alınan benzerkonularda dahi, Türk dilbilim ve göstergebilim literatürü ve terminolojisi henüz tamolarak oluşturulamamıştır. Bediüzzaman Said Nursi’nin Eski Said olarak adlandırılan,1909-1925 yılları arasında telif ettiği eserleri, Asar-ı Bediiye” adı altında bir araya getirilmiştir.Bu eserde belagat, dilbilim ve göstergebilim ile ilgili çok sayıda konu ve açıklamamevcuttur. Göstergebilim, insanların iletişim amacıyla kullandıkları göstergeleri,mecazî anlatım ve sembolleri anlamlandıran bir bilim dalıdır. Gösterge, kendisi dışındabir şeyi temsil eden ve farklı anlamlar içeren işaretlerdir. Osmanlı döneminde telif edileneserlerde ve eski Türkçe olarak ta adlandırılan terminolojide, ayine, ayet, delalet, âlem,alamet, işaret, nişan ve remz gibi kelimeler, gösterge (sign) anlamında kullanılmaktadır.Ayrıca kinaye, istiare, mecaz, teşbih, telmih ve ima gibi söz sanatları, bilinen anlamlarıdışında manalar içerdikleri için, gösterge olarak ta tanımlanabilirler. Nursi, eserlerindebelagat inceliklerini ders verirken, gösterge kavramıyla ve göstergebilimin kuramsalsorunlarıyla ilişkilendirilebilecek bu tür tanımlamalara ve açıklamalara yer vermiştir.Ayrıca onun eserleri, yan anlamlar içeren temsil-i hikâyeleri ile yorumlayıcısına zenginmanalar aktaran göstergeler mecmuası olarak tanımlanabilir.