Osmanlı toplumunda sağlık eğitimi ve koruyucu hekimlik anlayışının gelişimini daha yakından görmek, yalnızca tıbbî gelişmeleri değil, aynı zamanda sosyal yaşamın ve aile yapısının dinamiklerini de anlamak açısından önemlidir. Bu makalede, Dr. Ahmet Şükrü’nün 1904 yılında yayımlanan “Aile Tababetinin Derece-i Ehemmiyeti” adlı eseri temel alınarak, Osmanlı’da aile sağlığı, koruyucu hekimlik ve sağlık bilinci tematik olarak ele alınmıştır. Araştırmada nitel analiz yöntemi tercih edilmiş hem tarihsel bağlamı kavramak hem de metnin içerdiği pratik önerileri incelemek amacıyla eserin Osmanlıca orijinali ile Türkçe çevirisi karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiş, her iki dildeki metin ayrıntılı biçimde incelenerek, dönemin sağlık pratiklerine ve aile yapısına ilişkin anlatılar sistematik şekilde kodlanmıştır. Sonuçlara bakıldığında, temizlik alışkanlıklarından mizaca dayalı tedavilere kadar pek çok konuda verilen önerilerin, toplumsal sağlığın bütünsel biçimde korunmasına yönelik bir bakış açısı taşıdığı görülmektedir. Ayrıca aile üyelerinin sağlığını merkeze alan koruyucu hekimlik yaklaşımının Osmanlı’da halk sağlığının temel direklerinden biri olduğu dikkat çekmektedir. Eserde ortaya konulan yaklaşımın, günümüz koruyucu sağlık uygulamalarına ışık tutabilecek nitelikte olduğu düşünülmektedir.
Examining the development of health education and preventive medicine in Ottoman society is significant not only for understanding medical advancements but also for grasping the dynamics of social life and family structure. In this article, family health, preventive medicine, and health consciousness in the Ottoman period are thematically analyzed, based on Dr. Ahmet Şükrü’s treatise "Aile Tababetinin Derece-i Ehemmiyeti" (The Importance of Family Medicine), published in 1904. The qualitative analysis method was employed in the research, and both the original Ottoman Turkish and its Turkish translation were comparatively evaluated in detail to understand the historical context and practical recommendations. Through systematic coding of narratives related to health practices and family structures of the period, the study found that the recommendations provided—from hygiene practices to temperament-based treatments—reflected a holistic perspective aimed at preserving community health. Furthermore, the preventive medical approach emphasizing family members' health is identified as a cornerstone of public health in the Ottoman period. It is suggested that the model presented in this work can offer valuable insights into contemporary preventive health practices.