Uzun tarihsel süreçte Orta Asya’nın (Türkistan) en köklü medeniyetlerinden birini inşa eden Uygur Türkleri, 18. yüzyılın sonlarından itibaren önceki etkin rolünü kaybederek varoluş mücadelesi vermeye başlamıştır. Bu süreçte kültürel kimlik ve dinî özgürlükler ciddi tehditlerle karşı karşıya kalmıştır. Uygur halkı varlığını, millî ve manevî değerlerini korumak adına ciddi bir direnç ortaya koymuş olsa da bu çabalar birçok iç ve dış dinamikler nedeniyle kalıcı ve sürdürülebilir bir başarıya ulaşamamıştır. Bu başarısızlıkta, siyasi ve toplumsal etkenlerin yanı sıra, yanlış yorumlanan dinî anlayışların ve özellikle determinizme dayalı kader anlayışının da etkili olduğu görülmektedir. İslam düşünce tarihinde geniş tartışmalara konu olan kader inancı, bazı dönemlerde bireysel sorumluluğun ihmalini meşrulaştıran cebri bir anlayışa indirgenebilmiştir. Oysa klasik İslam düşüncesinde kader, Allah’ın ilmi ve iradesi dâhilinde işleyen, ancak insanın tercihi ve sorumluluğunu da dikkate alan bir düzen olarak temellendirilmiştir. Bu çalışma, söz konusu tarihsel bağlamda Doğu Türkistan’daki özgürlük mücadelesine fikrî katkılarda bulunan ve bölgenin İslam düşünce tarihinde önemli bir yere sahip olan Abdulkadir Dâmolla’nın kader anlayışını incelenmeyi amaçlamaktadır. Dâmolla, klasik Ehl-i Sünnet kelâmı çerçevesinde iman, kader, ilahî irade ve insanın sorumluluğu gibi temel meseleleri ele almış; bireyin hem inanç hem de amel bakımından aktif ve bilinçli bir özne olduğunu vurgulamıştır. Kader konusuna yaklaşımında cebrî yoruma karşı çıkarak, insanın iradesini göz ardı etmeyen dengeli bir kader tasavvuru ortaya koymuştur. Dâmolla’nın kader anlayışı, yaşadığı tarihî ve sosyopolitik şartlar içinde, toplumsal bilinçlenmeyi ve yeniden dirilişi hedefleyen düşünsel bir çabanın tezahürü olarak değerlendirilebilir.
Over a long historical period, the Uyghur Turks, who established one of the most deeply rooted civilizations of Central Asia (Turkistan), began to lose their former influential role from the late eighteenth century onward and were drawn into a struggle for survival. During this process, their cultural identity and religious freedoms faced serious threats. Although the Uyghur people demonstrated significant resistance in order to preserve their existence and protect their national and spiritual values, these efforts failed to achieve lasting and sustainable success due to various internal and external dynamics. Among the reasons for this failure, alongside political and social factors, were misinterpreted religious understandings—particularly a deterministic conception of fate. The doctrine of destiny (qadar), which has been widely debated in the history of Islamic thought, has at times been reduced to a fatalistic interpretation that legitimizes the neglect of individual responsibility. However, in classical Islamic theology, destiny is grounded as a divinely ordained order operating within God’s knowledge and will, while also taking human choice and responsibility into account. This study aims to examine the understanding of destiny held by Abdulqadir Dâmolla, who made significant intellectual contributions to the struggle for freedom in East Turkistan within this historical context and occupies an important place in the region’s Islamic intellectual history. Within the framework of classical Sunni kalām, Dâmolla addressed fundamental issues such as faith, destiny, divine will, and human responsibility, emphasizing that the individual is an active and conscious agent in both belief and action. In his approach to destiny, he opposed fatalistic interpretations and articulated a balanced conception of qadar that does not disregard human free will. Dâmolla’s understanding of destiny can thus be regarded as the product of an intellectual endeavor aimed at fostering social awareness and revival within the historical and socio-political conditions in which he lived.