Problems Faced at Supporting and TrainingCourses (STC) and Solution Suggestions According to Teacher Opinions

Abstract

In this study, the challenges faced in enhancing formal and non-formal education and training courses, the benefits of these courses for stakeholders and solution proposals of teachers for the challenges faced were examined. The study is one of qualitative research methods, was used. The study group of the study was comprised of  48 teachers who teach at ETCs in the Nizip district of Gaziantep province in the academic year of 2015-2016. Semi-structured interview method was used in the present study. The data were analyzed using descriptive and content analyses techniques. A qualitative data analysis program (ATLAS.ti 6) was used in the analysis of the data. According to teachers who teach at ETCs, the most commonly faced challenges are absenteeism, lack of resources for courses, lack of interest in courses due to being provided free of charge and students’ not taking these courses seriously. It was found that the positive contributions of ETCs are that these courses support school courses and teachers financially, promote teachers’ professional development, and help students who are in need financially. Based on teachers’ views, it was suggested that resources must be provided for the ETCs, cooperation must be built with parents, students must be informed about the importance of the courses and a small proportion of money must be taken from the families to hold the ETCs effectively and efficiently.

Keywords

• Enhancing education and training courses,Teacher,School and Family

Destekleme ve Yetiştirme Kurslarında (DYK) Karşılaşılan Sorunlar ve Öğretmen Görüşleri Temelinde Çözüm Önerileri

Öz

Bu araştırmada örgün ve yaygın eğitimi destekleme ve yetiştirme kurslarında karşılaşılan sorunlar, kursun paydaşlara olumlu katkıları ve kurs sürecinde yaşanan sorunlara yönelik öğretmen görüşleri temelinde çözüm önerileri incelenmiştir. Bu çalışma nitel araştırma desenlerinden durum çalışmasıdır. Çalışma grubunu 2015-2016 eğitim-öğretim yılında Gaziantep Nizip İlçesinde DYK’da görevli 48 öğretmen oluşturmaktadır. Araştırmada görüşme yöntemlerinden yarı yapılandırılmış görüşme yöntemi kullanılmıştır. Veriler betimsel ve içerik analizi yöntemleri kullanılarak analiz edilmiştir. Verilerin analizinde nitel veri analiz programı (ATLAS.ti 6)  kullanılmıştır. DYK’da görevli öğretmen görüşlerine göre kurslarda en fazla yaşanan sorunlar; devamsızlık, kursa yönelik kaynak eksikliği, kursun ücretsiz olmasının ilgiyi azaltması ve öğrencilerin kursu ciddiye almamaları şeklindedir. Çalışmada DYK’nın, öğrencilerin okul derslerine destek, öğretmene maddi destek olması, öğretmenlerin mesleki gelişimini sağlama ve maddi durumu iyi olmayan öğrencilere destek olması gibi olumlu katkılarının olduğu ortaya çıkmıştır. Öğretmen görüşlerine göre; DYK’nın daha etkili ve verimli bir şekilde devam etmesi için; kursa yönelik kaynaklar sağlanmalı, aile ile işbirliği sağlanmalı, öğrencilere kursun önemi hakkında bilgi verilmeli ve kurslar için aileden az miktarda ücret talep edilmelidir.

Anahtar Kelimeler

• Destekleme ve Yetiştirme kursları,Öğretmen,Okul ve Aile

References

1. Ada, Ş. ve Keskinkılıç K. (2006). Eğitimin Temel Kavramları. Erçetin, Ş.Ş. ve Tozlu, N. (Ed.). Eğitim Bilimine Giriş. (s. 1-15). Ankara: Hegem Yayınları, Ankara.
2. Akbaba, S. (2006). Eğitimde Motivasyon. Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi,13, 343-361.
3. Akyüz, Y. (2007). Türk Eğitim Tarihi. Ankara: Pegem Akademi Yayınları.
4. Altun, S. A. (2009). İlköğretim öğrencilerinin akademik başarısızlıklarına ilişkin veli, öğretmen ve öğrenci görüşlerinin incelenmesi. İlköğretim Online, 8(2), 567-586
5. Altınkurt, Y. (2008). Öğrenci Devamsızlıklarının Nedenleri ve Devamsızlığın Akademik Başarıya Olan Etkisi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20, 129-142.
6. Arabacı, İ. B., & Namlı, A. (2014). Dershanelerin kapatılması sürecinin yönetici, öğretmen ve öğrenci görüşlerine göre değerlendirilmesi. Turkish Studies, 9(11), 31-48. DOI.org/10.7827/Turkish Studies.6715
7. Bacanlı, H. ve Dombaycı, M. A. (2013). Kapatılma veya dönüştürülme ayrımında dershaneler. Ankara: Ankara Sisyasal ve Ekonamik Araştırmalar Mekezi.
8. Baker, E. (2013). The importance of afterschool programs in education reform worldwide: Making it essential in America. Expanding minds and opportunities: Leveraging the power of afterschool and summer learning for student success. Washington, DC: Collaborate Communications Group.

9. Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun (2014). Resmi Gazete. Sayı: 28941, 14.03.2014. 05 Nisan 2016 tarihinde http://www.resmigazete.gov.tr/default.aspx. adresinden alınmıştır.
10. Beyaz, O. (2014). Özel dershanelerde üniversite giriş sınavına hazırlanan lise son sınıf öğrencilerinin profili (Ankara örneği). Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
11. Bilgin, N. (2006). Sosyal Bilimlerde İçerik Analizi. Ankara: Siyasal Kitabevi.
12. Creswell, J. W. (2013). Research Desıgn Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches. Sage Publications.
13. Çelenk, S. (2003). Okul Başarısının Ön Koşulu: Okul Aile Dayanışması. İlköğretim Online Dergisi, 2(2), 28-34.
14. Çelikten, M., Şanal, M. ve Yeni, Y. (2005). Öğretmenlik mesleği ve özellikleri. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19(2), 207-237.
15. Dam, H. (2008). Öğrencinin okul başarısında aile faktörü. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 7(14), 75-99.
16. Dönmez, İ., Pekcan, N. ve Tekçe, M. (2016). Destekleme ve Yetiştirme Kurslarının Yönetici, Öğretmen ve Öğrenci Görüşlerine Göre Değerlendirilmesi. 25. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi. Antalya: İstanbul Kültür Üniversitesi, 21-24 Nisan 2016, 168-169.
17. Georgiou, S. N., Christou, C., Stavrinides, P. ve Panaoura, G. (2002). Teacher attributions of student failure and teacher behavior toward the failing student. Psychology in the Schools, 39(5), 583-595. DOI.org/10.1002/pits.10049
18. Gök, F. (2005). Üniversiteye girişte umut pazarı: özel dershaneler. Eğitim Bilim Toplum, 3(11), 102-109.
19. Göksu, İ. ve Gülcü, A. (2016). Ortaokul ve Liselerde Uygulanan Destekleme Kurslarıyla İlgili Öğretmen Görüşleri. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 11 (1), 153-171.
20. Kavas, A. B. ve Bugay, A. (2009). Öğretmen Adaylarının Hizmet Öncesi Eğitimlerinde Gördükleri Eksiklikler ve Çözüm Önerileri. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 25, 13-21.
21. Kahraman, E. (2013). Farklı okul türlerinde ve dershanelerde görev yapan öğretmenlerin dershanelerin işlevleri ve gerekliliği hakkındaki görüşleri. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
22. Lauer, P. A., Akiba, M., Wilkerson, S. B., Apthorp, H. S., Snow, D. ve Martin-Glenn, M. L. (2006). Out-of-school time programs: A meta-analysis of effects for at-risk students. Review of Educational Research, 76, 275–313.
23. Milli Eğitim Bakanlığı, (1998). Özel dershanelerin Türk eğitim sistemindeki yeri ve geleceği. Milli Eğitim Bakanlığı Eğitimi Araştırma ve Geliştirme Dairesi Başkanlığı. Ankara
24. Milli Eğitim Bakanlığı. (2015). Destekleme ve Yetiştirme Kursları e-Klavuzu. Ankara: MEB Yayınları.
25. Milli Eğitim Bakanlığı. (2016). Örgün ve Yaygın Eğitimi Destekleme ve Yetiştirme Kursları Tanıtım Kitapçığı. Ankara:MEB Yayınları.
26. Mazar, C. E. (2012). An Analysis of the Effects of Types of Afterschool Program Participation on Elementary Student Academic Performance. All Theses and Dissertations. Paper 3334.
27. Özabacı, N. ve Acat, M. B. (2005). Sosyo-ekonomik çevreye göre ilköğretim öğrencilerinin başarısızlık nedenleri. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(1). 145-169.
28. Ören, A. N. (2014). Öğrencilerin dershaneye yönelik düşüncelerinin analizi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
29. Özan, M. B., Polat, H., Gündüzalp, S. ve Yaraş, Z. (2015). Okul yöneticilerinin dershane dönüşümüne ilişkin görüşleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15(2), 259-279.
30. Patton, M. Q. (2002). Qualitative Research & Evaluation Methods. London:Sage Publications.
31. Roman, M. D. (2014). Students’ Failure in Academic Environment. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 114, 170-177. DOI.org/10.1016/j.sbspro.2013.12.679
32. Sağlam, M. (2009). Eğitim ile ilgili Temel Kavramlar. Sağlam, A.Ç. (Ed.) Eğitim Bilimine Giriş. (s. 1-12). Ankara: Maya Akademi.
33. Saltık, E. Ş. (2015). Dershanelerin dönüşüm süreciyle ve eğitim teknolojilerinin bu süreçteki rolüyle ilgili düşünce ve planları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.İstanbul: Bahçeşehir Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
34. Sarıer, Y. (2010). Ortaöğretime Giriş Sınavları (OKS – SBS) ve PISA Sonuçları Işığında Eğitimde Fırsat Eşitliğinin Değerlendirilmesi. Ahi Evran Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11 (3), 107-129.
35. Shumow L. (2001). Academic effects of after-school programs. Champaign, IL: ERIC Clearinghouse on Elementary and Early Childhood Education. (ERIC Document Reproduction Service No. ED 458 010)
36. Şenyuva, Z. (2012). Türkiye’de Dershanelerin Yayılma ve Meşrulaşma Süreci. Yayımlanmamış Doktora Tezi.Ankara: Başkent Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
37. Şişman, M. (2013). Eğitim bilimine giriş (11. Baskı). Ankara: Pegem Akademi Yayınları.
38. Ünsal, S. ve Korkmaz, F. (2016). Destekleme ve Yetiştirme Kurslarının İşlevlerine İlişkin Öğretmen Görüşlerinin İncelenmesi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Sosyal Bilimler Dergisi, 13(2), 87-118.
39. Yıldırım, A. ve Şimşek H. (2006). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
40. Yıldırım, A., Ünal, A. ve Çelik, M. (2011). Öğretmen kavramına ilişkin öğretmen, yönetici ve müfettiş algılarının analizi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 8(2), 92-109.