Kaşgarlı Mahmud’un 1074 yılında tamamladığı “Divânu Lugâti’t-Türk”, Türkhalk edebiyatının en eski anonim örneklerinden bazılarını içermektedir. AncakTürk topluluklarının daha köklü bir sözlü kültüre sahip olduğu düşünüldüğündebu eserde yer alan ürünlerin oluşumu için geniş bir alan bulabilmiş gelişmiş biredebiyatın ürünü oldukları açıktır. Doğal olarak bu eserde yer alanlardan çok dahaeski ürünlerin olması gerektiği anlaşılmaktadır. Nitekim bu türden ürünler,zaman zaman çeşitli keşiflerle kendini göstermektedir. Bu bağlamda tarihî Çinkaynakları, daha detaylı bir şekilde incelenmeye muhtaçtır. Tarihî Çin kaynaklarıincelendiğinde hâlihazırda bilinenlerin ötesinde, Türk kültürüne ait çok fazla veoldukça eski bazı edebî ürünlerin kaydedildiği görülecektir. Yapılan bu çalışmada,MS 546 yılında gerçekleşen bir olay vesilesiyle Proto-Türk topluluklarından Chileboyuna mensup bir askerî yönetici olan Hu-lü Jin (斛律金, Hú-lǜ Jīn)tarafından söylenen “Chi-le Türküsü (敕勒歌, Chì-lè Gē)” adlı halk şiiri,Türkçeye çevrilip incelenmiştir. Bu şiir parçasının hece ölçüsüne dayalı olduğu,sözlü icra geleneğiyle uyumlu özgün bir ezgiyle söylendiği, dörtlük nazımbirimiyle kurulmuş yalın fakat yoğun bir kompozisyon sunduğu anlaşılmaktadır.Şiirin lirik-pastoral karakteri; doğa ve gündelik yaşam unsurlarının somutimgelerle betimlenmesiyle ortaya çıkmakta, erken dönem Türk topluluklarınındoğayla kurduğu estetik ilişkiyi yansıtmaktadır. Nihayetinde bu çalışmaylabilinen en eski kaynaklardan daha gerilere gidilebildiği, Türk halk edebiyatınınbilinenden daha köklü olduğu ortaya konmak istenmiştir.
Mahmud al-Kashgari’s Dīwān Lughāt al-Turk, completed in 1074, is generally regarded as containing some of the earliest recorded anonymous examples of Turkic folk literature. Nevertheless, the long-standing and well-developed oral tradition of Turkic communities suggests that these texts are products of an already mature literary culture, implying the existence of much earlier works. Such early materials have occasionally come to light through archaeological and textual discoveries, particularly within historical Chinese sources, which remain insufficiently examined from a Turkological perspective. These sources record numerous literary products belonging to Turkic culture that predate the earliest known Turkic texts. This study focuses on the Chi-le Song (敕勒歌, Chì-lè Gē), a folk poem recited in 546 CE by Hu-lü Jin (斛律金, Hú-lǜ Jīn), a military leader of the Proto-Turkic Chi-le tribe. Preserved through Chinese literary compilations, the poem is translated into Turkish and analyzed in terms of its formal, thematic, and cultural features. The analysis indicates that the poem is based on syllabic meter, performed with a distinctive melody consistent with oral tradition, and structured in a quatrain form with a plain yet dense compositional style. Its lyric-pastoral character is conveyed through concrete depictions of nature and everyday life, reflecting the aesthetic relationship early Turkic communities maintained with their environment. Ultimately, the study demonstrates that Turkic folk literature possesses deeper historical roots than previously assumed.