The document, measuring 350 x 240 mm and preserved in my personal archive, is a letter of condolence written by Mehmed Âkif Ersoy. The introduction provides details about the Süleyman Fâik Bey’s family. The deceased, Süleyman Fâik Bey, was the brother of Istanbul’s retired Chief Prosecutor Cemal Bey. Both were grandsons of Melek Pashazade and Ottoman Grand Vizier Melek Mehmed Pasha. Following these familial details, the letter includes a poem titled Neşîde-i Târîhiyye, composed in the aruz meter (feʿilātün feʿilātün feʿilātün feʿilün/faʿlün). Consisting of five couplets, the poem expresses sorrow over Süleyman Fâik Bey’s passing and is dated 18 Safar 1333/23 Kânûn-ı Evvel 1330 (5 January 1915). It is understood that the letter was likely sent from Berlin to Istanbul. The most intriguing aspect of the document is Âkif’s request for a gift in return for his poem, which is particularly noteworthy, as it contradicts the temperament attributed to Âkif in biographical sources. Moreover, to whom the poem belongs is also disputed. The emergence of a previously unknown letter through this article will contribute to Mehmed Âkif’s literary biography.
Şahsi arşivimde bulunan ve bu makaleye konu olan 350 x 240 mm ebadındaki belge, Mehmed Âkif Ersoy tarafından yazılmış bir taziye mektubudur. Belgenin girişindeki ifade, mektubun muhatabı olan aile hakkında bilgiler verir. Vefat eden kişinin ismi Süleyman Fâik Bey olup bu zat, İstanbul başsavcılığından emekli Cemal Bey’in kardeşidir. Cemal ve Süleyman Fâik beyler ise Melek Paşazâde ile Osmanlı sadrazamı Melek Mehemmed Paşa’nın torunudur. Mektupta Süleyman Fâik Bey’in aile bilgileri aktarıldıktan sonra ölümü için kaleme alınan Neşîde-i Târîhiyye başlıklı şiire yer verilmiştir. Manzume, aruzun remel bahrinde, feʿilātün feʿilātün feʿilātün feʿilün/faʿlün kalıbıyla yazılmıştır ve toplam beş beyitten oluşmaktadır. Şiirde, Süleyman Fâik Bey’in ölümü karşısında hissedilen üzüntü dile getirilmiştir. Şiir, 18 Safer 1333/23 Kânûn-ı Evvel 1330 (5 Ocak 1915) tarihinde kaleme alınmıştır. Bu tarihten hareketle mektubun muhtemelen Berlin’den İstanbul’a gönderildiği anlaşılmaktadır. Belgenin ilgi çekici tarafı ise Mehmed Âkif’in, mektubunun sonunda Neşîde-i Târîhiyye başlıklı şiirine uygun bir hediye beklediğini belirtmesidir. Bu istek, Âkif’in biyografi kaynaklarında belirtilen mizacına ters düşmesi açısından ilginçtir. Üstelik şiirin aidiyeti de tartışmalıdır. Bugüne kadar bilinmeyen bir mektubun bu makale vesilesiyle ortaya çıkarılması, Mehmed Âkif’in edebî biyografisine katkı sağlayacaktır.