Bu çalışmanın amacı, şair kimliğinin 19. yy. ve sonrasında uğradığı dönüşümü ve tarihsel süreçte kavramın alımlanışındaki süreklilikleri ortaya koymaktır. Makalede şair kavramının kökenleri ile 19. yy. ve sonrasında şair tanımları arasındaki ortaklıklar ve farklar tespit edilmiştir. Bazı kaynaklar, şairi şiirin teknik gerekliliklerine atıfta bulunarak açıklamaktadır. Ancak şiirin değişen tekniği, sözü edilen tanımları bir süre sonra geçersiz kılmaktadır. Bazı kaynaklar ise şairi sahip olduğu doğal ve sıra dışı yetenek aracılığıyla tanımlama yoluna gitmiştir. Tanımlamalara bakıldığında şair kavramının tüm şiir üreticilerini kapsayan tutarlı ve kapsamlı bir tarifinin yapılamadığı görülmektedir. Ayrıca şairlik bir vasıf olarak edebî lisans ve ehliyet olarak değerlendirilmektedir. Eski Türk toplumlarında şairler; hekimlik, sihirbazlık ve bilgelik gibi çoklu kimliklere sahiptir. Bu kimliklerin zaman içinde ortadan kaybolmasına karşın şairler geçmişte sahip oldukları ayrıcalıklı konumlarını korumaya devam etmişlerdir. Modern şair kimliği, geçmişten farklı olarak kutsal ve metafizik ile olan bağlarından arındırılmıştır. Ancak edebî üretimin kendisi, kaybedilen kutsallığa geri dönüş arzusu olarak değerlendirilmiştir. Dolayısıyla seküler şair kimliği geçmişte kutsal olandan kaynaklanan imtiyazlı pozisyonunu edebî marifet ve sahip olduğu düşünülen doğal yetenek aracılığıyla korumaya devam etmiştir. Öte yandan şairlere daima şüphe ile yaklaşılmıştır. Onlar ideal bir düzenin düşmanları olarak görülmüş ve iktidarlar tarafından tehdit olarak algılanmışlardır. Şairlere karşı duyulan şüphe, tarihsel olarak süreklilik göstermektedir.
The aim of this study is to reveal the transformation of the poet identity in the nineteenth century and beyond, as well as the continuities in the conceptualization of the term throughout history. The article identifies the commonalities and differences between the origins of the concept of the poet and the definitions of the poet in the nineteenth century and beyond. Some sources explain the poet by referring to the technical requirements of poetry. However, the changing technique of poetry invalidates these definitions after a while. Some sources, on the other hand, define the poet through his natural and extraordinary talent. Looking at the definitions, it is seen that a consistent and comprehensive definition of the concept of poet that encompasses all poetry producers cannot be made. Furthermore, poetry is considered a qualification, a literary license and certification. In ancient Turkish societies, poets possessed multiple identities, such as those of physicians, magicians, and sages. Although these identities disappeared over time, poets continued to maintain the privileged positions they had enjoyed in the past. The modern poet identity, unlike in the past, has been stripped of its sacred and metaphysical connections. However, literary production itself has been interpreted as a desire to return to the lost sacredness. Therefore, the secular poet identity has continued to maintain its privileged position, derived from what was sacred in the past, through literary skill and what was considered natural talent. On the other hand, poets have always been viewed with suspicion. They have been seen as enemies of an ideal order and they have been perceived as a threat by those in power. Suspicion towards poets has shown historical continuity.