Bu çalışma, Birleşmiş Milletler ’in (BM) Gazze ve Filistin bağlamında aldığı kararların tarihsel süreç içindeki etkinliğini ve uygulanabilirliğini değerlendirmektedir. BM, 1947’de kabul ettiği Taksim Planı (Genel Kurul Kararı 181) ile Filistin topraklarını iki devletli bir çözüme kavuşturmayı amaçlamış, ancak planın hayata geçirilmesi mümkün olmamıştır. 1967’de alınan 242 sayılı BM Güvenlik Konseyi Kararı, İsrail’in işgal ettiği topraklardan çekilmesini öngörmüş, ancak kararın uygulanması uluslararası siyasi dengeler nedeniyle sınırlı kalmıştır. 2014 tarihli 2139 sayılı karar, Gazze’deki insani krizin hafifletilmesi ve sivil altyapının korunmasına yönelik hükümler içerse de, fiili etkisi yetersiz kalmıştır. Çalışmada, BM kararlarının büyük ölçüde ABD’nin veto politikası ve uluslararası siyasi çıkarlar doğrultusunda şekillendiği, bu durumun kararların uygulanabilirliğini kısıtladığı ortaya konulmaktadır. Ayrıca BM’nin Filistin meselesine yaklaşımı, çifte standart eleştirileri çerçevesinde ele alınmakta ve kararların İsrail’in güvenlik politikaları karşısındaki etkisizliği tartışılmaktadır. Sonuç olarak, BM’nin bölgedeki krizleri çözme kapasitesinin artırılması için daha bağımsız bir denetim mekanizmasına ve yaptırım gücü yüksek yeni politikalara ihtiyaç duyulduğu vurgulanmaktadır. Çalışma, BM'nin Gazze ve Filistin bağlamında aldığı kararların tarihsel süreç içindeki etkinliğini ve uygulanabilirliğini değerlendirmek amacıyla betimleyici analiz ve doküman incelemesi yöntemlerini kullanmaktadır. Bu kapsamda, karar metinleri, uluslararası hukuki belgeler ve ilgili literatür incelenerek analiz edilmekte, BM kararlarının içeriği, uygulanma süreçleri ve etkileri detaylı bir şekilde ele alınmaktadır.
This study evaluates the effectiveness and applicability of the United Nations (UN) resolutions in the context of Gaza and Palestine in the historical process. The UN adopted the Taksim Plan (General Assembly Resolution 181) in 1947, which aimed to bring about a two-state solution in the Palestinian territories, but the plan was not realised. UN Security Council Resolution 242 of 1967 envisaged Israel's withdrawal from the occupied territories, but its implementation was limited due to international political balances. Resolution 2139 of 2014 included provisions to alleviate the humanitarian crisis in Gaza and protect civilian infrastructure, but its actual impact remained insufficient. The study reveals that UN resolutions are largely shaped by the US veto policy and international political interests, which limits the applicability of the resolutions. Furthermore, the UN's approach to the Palestinian issue is analysed within the framework of double standard criticisms and the ineffectiveness of the resolutions against Israel's security policies is discussed. In conclusion, it is emphasised that in order to increase the UN's capacity to resolve crises in the region, a more independent oversight mechanism and new policies with high sanctioning power are needed. The study uses descriptive analysis and document review methods to evaluate the effectiveness and applicability of the decisions taken by the UN in the context of Gaza and Palestine in the historical process. In this context, the decision texts, international legal documents and relevant literature are examined and analyzed, and the content, implementation processes and effects of the UN decisions are discussed in detail.