Özetin geniş yer tuttuğu, çok az sayıda sahneden oluşan ve sık sık zaman atlamalarının yapıldığı Fahim Bey ve Biz geleneksel bir anlatıdır. Anlatı nakiller silsilesi şeklinde iler, çeşitli kişilerin Fahim Bey hakkında söyledik- lerini anlatıcı kendi süzgecinden geçirerek okura aktarır. Anlatıda anlatıcı- nın sesi sabit kalır; ancak olayları gören kişiler sürekli değişir. Hikaye ilerledikçe anlatıcının anlatı boyunca sadece gözlemleyen ve dinlediklerini aktaran değil, aynı zamanda anlatılan da olduğu görülür. Sonuçta, metinde kullanılan anlatım tekniği ve stratejileri sayesinde anlatılanın sadece Fahim Bey değil; belki de daha ağırlıklı olarak anlatıcının kendisi olduğu saptanır. Fahim Bey ve Biz anlatısının temel özelliklerini belirleyecek bu çalışma, bu tarz bir anlatım tekniğinin işlevini vurgulayacaktır.
The purpose of this study is to show narratological examination of the novel of Abdülhak Şinasi Hisar, Fahim Bey ve Biz. It will be based mainly on the book Narrative Discourse of Gerard Genette and some current articles about narratology. In this traditional narrative, summary and ellipsis consist of the major part of narrating while the scenes are relatively less. Fahim Bey ve Biz is a diegetic narrative which means the narrator narrates what the others tell about Fahim Bey. The narrative has one narrator but the focalizers change in the course of events. That is to say, the events are narrated by one narrator but they are seen by different characters. As the story proceeds, the reader recognizes that the narrator is not only observer and reporter along the narrative but also he is the one who is narrated by himself. Thanks to narrative techniques and strategies in the novel, it will be consequently seen that the narrated object is not only Fahim Bey but mostly the narrator by himself.