Bu makale, çağdaş seramik alanında temsiliyet kavramını malzeme, form ve yüzey düzeyinde kapsamlı bir biçimde analiz etmektedir. Seramiğin yalnızca işlevsel bir araç değil, aynı zamanda güçlü bir anlatı üretme kapasitesine sahip bir ifade dili olduğu vurgulanmaktadır. Malzemenin kırılganlığı, dayanıklılığı, yüzeyindeki izler, çatlaklar ve onarımlar; sanatçının anlatısını şekillendiren, hafıza ve kimlik gibi kavramlarla ilişkili temsili boyutlar üretmektedir. Kullanım sürecinden kırılmasına, yüzeyin biçimlenişinden parçalanmasına kadar seramiğin geçirdiği her aşama, kavramsal ve estetik açıdan temsilci işlevler üstlenmektedir. Uluslararası alanda Ai Weiwei’nin politik göndermelerle yüklü porselen işleri, Yeesookyung’un kırıkları birleştirerek yeni anlamlar üreten “Translated Vase” serisi ve Betty Woodman’ın gündelik nesneleri sanatsal dile dönüştüren çalışmaları bu bağlamda incelenmektedir. Türkiye’de ise Füreya Koral’ın modernist yaklaşımı, Sevim Çizer’in yüzey estetiğiyle kurduğu anlatılar ve Candeğer Furtun’un bedensel temsilleri öne çıkaran yapıtları, seramiğin farklı temsil imkânlarını ortaya koymaktadır. Sonuç bölümünde, günümüzde seramik temsiliyetini güçlendiren eğilimler tartışılarak, gelecekteki akademik araştırmalar için yöntemsel ve kavramsal öneriler sunulmaktadır. Böylece çalışma, seramiğin çağdaş sanat içindeki çok katmanlı temsiliyet gücünü kavramak adına kapsamlı bir çerçeve geliştirmeyi amaçlamaktadır.
This study provides a comprehensive analysis of the concept of representation in the field of contemporary ceramics at the levels of material, form, and surface. It emphasizes that ceramics is not merely a functional medium but also a language of expression with a strong capacity to generate narratives. The fragility and durability of the material, along with the traces, cracks, and repairs on its surface, produce representational dimensions related to concepts such as memory and identity, shaping the artist’s narrative. From its use to its breaking, from the shaping of the surface to its fragmentation, every stage ceramics undergoes carries representational functions both conceptually and aesthetically. On an international level, Ai Weiwei’s politically charged porcelain works, Yeesookyung’s Translated Vase series that creates new meanings by reassembling broken fragments, and Betty Woodman’s transformations of everyday objects into artistic language are discussed within this context. In Turkey, the works of Füreya Koral, with her modernist approach, Sevim Çizer, with her narrative emphasis on surface aesthetics, and Candeğer Furtun, with her bodily representations, highlight the diverse possibilities of representation in ceramics. In the conclusion, the study discusses contemporary tendencies that reinforce representational aspects of ceramics and presents methodological and conceptual suggestions for future academic research. Thus, it aims to develop a comprehensive framework for understanding the multi-layered representational power of ceramics within contemporary art.