In this study, the relationship between teachers' individual innovativeness levels and their attitudes towards artificial intelligence is examined. The research aims to analyze both variables and reveal the interaction between them. Convergent parallel mixed method was adopted in the study. The quantitative dimension was conducted with the relational survey model and the qualitative dimension was conducted with the phenomenological design. The quantitative study group consisted of 550 teachers working in public schools in Edirne city center and its districts, while the qualitative study group consisted of 22 teachers selected by maximum diversity sampling. Quantitative data were collected with the " General Attitudes to Artificial Intelligence Scale" and " Individual Innovativeness Scale"; qualitative data were collected through a semi-structured interview form. Descriptive statistics, t-test, ANOVA, Pearson correlation and multiple regression were used in quantitative analysis; descriptive analysis was used in qualitative analysis. According to the findings, among the individual innovativeness traits of teachers, the highest mean was seen in the dimension of "Openness to Experience" and the lowest in the dimension of "Risk Taking". The highest number of teachers were in the "Early Majority " category, followed by " Early Adopter ", "Innovator", "Late Majority" and "Laggards"categories. Significant relationships were found between individual innovativeness categories and positive and negative attitudes towards artificial intelligence. Innovative teachers had higher positive attitude scores and significantly lower negative attitude scores than the other groups. Similarly, high level innovative teachers have more positive attitudes towards AI, while low level innovators have more negative attitudes. However, the effect size of these relationships is low. In general, it is seen that as teachers' individual innovativeness levels increase, their positive attitudes towards artificial intelligence increase and their negative attitudes decrease.
Bu araştırmada, öğretmenlerin bireysel yenilikçilik düzeyleri ile yapay zekaya yönelik tutumları arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırma, her iki değişkeni analiz ederek aralarındaki etkileşimi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmada, yakınsayan paralel karma yöntem benimsenmiştir. Nicel boyut ilişkisel tarama modeliyle, nitel boyut ise olgubilim deseniyle yürütülmüştür. Nicel çalışma grubu, Edirne il merkezi ve ilçelerindeki devlet okullarında görev yapan 550 öğretmenden oluşurken; nitel çalışma grubu, maksimum çeşitlilik örneklemesiyle seçilen 22 öğretmeni kapsamaktadır. Nicel veriler “Yapay Zekaya Yönelik Genel Tutum Ölçeği” ve “Bireysel Yenilikçilik Ölçeği” ile; nitel veriler ise yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmıştır. Nicel analizlerde betimsel istatistikler, t-testi, ANOVA, Pearson korelasyonu ve çoklu regresyon; nitel analizde ise betimsel analiz kullanılmıştır. Bulgulara göre, öğretmenlerin bireysel yenilikçilik özellikleri arasında en yüksek ortalama “Deneyime Açıklık”, en düşük ise “Risk Alma” boyutunda görülmüştür. Öğretmenler en çok “Sorgulayıcı” kategorisinde yer alırken, bunu sırasıyla “Öncü”, “Yenilikçi”, “Kuşkucu” ve “Gelenekçi” kategorileri izlemiştir. Bireysel yenilikçilik kategorileri ile yapay zekaya yönelik olumlu ve olumsuz tutumlar arasında anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Yenilikçi öğretmenlerin olumlu tutum puanları diğer gruplara göre daha yüksek; olumsuz tutum puanları ise anlamlı şekilde daha düşüktür. Benzer şekilde, yüksek düzey yenilikçi öğretmenler, yapay zekaya daha olumlu, düşük düzey yenilikçi öğretmenler ise daha olumsuz tutum sergilemektedir. Ancak bu ilişkilerin etki büyüklüğü düşük düzeydedir. Genel olarak, öğretmenlerin bireysel yenilikçilik düzeyleri arttıkça yapay zekaya yönelik olumlu yaklaşımlarının da arttığı, olumsuz tutumlarının ise azaldığı görülmektedir.