Bu çalışma, eğitimde dönüşüm ve göç kaynaklı çeşitlenme bağlamında Türkiye’deki milletlerarası okulların mevcut durumunu ve karşı karşıya oldukları temel sorunları incelemektedir. Nitel bir durum çalışması deseni benimsenen araştırmada, farklı kademelerde ve çeşitli illerde faaliyet gösteren milletlerarası okulların 65 kurucusu ve kurucu temsilcisiyle yapılan yapılandırılmış görüşmelerden elde edilen veriler kullanılmıştır. Veriler, betimsel analiz yöntemiyle kodlanmış ve temalar altında sınıflandırılmıştır. Bulgular, milletlerarası okulların ulusal düzenlemeler ile küresel beklentiler arasında konumlanan hibrit kurumlar olduğunu ortaya koymaktadır. Yönetsel düzeyde, öğrenci kayıt, nakil, mezuniyet ve denklik işlemleri ile yabancı uyruklu öğretmenler için uygulanan karmaşık ve uzun çalışma izni süreçlerinin önemli güçlükler yarattığı görülmektedir. Pedagojik açıdan ise Türkçe dil öğrenimi ve sosyo-kültürel uyum, öğrencilerin akademik başarıları ve toplumsal bütünleşmeleri açısından kritik sorun alanları olarak öne çıkmaktadır. Veliler, bir yandan kültürel kimliğin korunmasını, diğer yandan milletlerarası düzeyde tanınan diplomalara erişimi eş zamanlı olarak beklemekte; bu durum okul–aile iletişimi ve okul yönetişimi süreçlerinde gerilimlere yol açmaktadır. Çalışma, Türkiye’deki milletlerarası okulların kurumsal meşruiyetini güçlendirmek ve eğitim kalitesini artırmak için daha açık yasal çerçevelere, sadeleştirilmiş bürokratik süreçlere, sürdürülebilir Türkçe dil desteğine ve milletlerarası okullar ile Türk okulları arasında daha güçlü iş birliği mekanizmalarına ihtiyaç duyulduğu sonucuna ulaşmaktadır.
This study examines the current situation and main challenges faced by international schools in Türkiye within a context of educational transformation and migration-driven diversification. Adopting a qualitative case study design, data were obtained from structured interviews with 65 founders and founder representatives of international schools operating at different levels and in various provinces. Descriptive analysis was used to code and categorise the data into themes. The findings show that international schools are hybrid institutions located between national regulations and global expectations. Administratively, schools struggle with student registration, transfer, graduation and equivalency procedures, as well as complex and lengthy work-permit processes for foreign teachers. Pedagogically, Turkish language learning and socio-cultural adaptation emerge as critical issues for students’ academic achievement and social integration. Parents expect schools simultaneously to preserve cultural identity and provide access to internationally recognised diplomas, which creates tensions in school–family communication and school governance. The study concludes that clearer legal frameworks, streamlined bureaucratic procedures, sustained Turkish language support and stronger collaboration between international and Turkish schools are needed to enhance institutional legitimacy and improve the quality of education in international schools in Türkiye.