In this study, the relationship between coaches’ stress management, organizational commitment, and job performance was examined. The sample of the research consisted of 255 coaches working in various sports branches in Bingöl province. The study was based on a quantitative research method, specifically a descriptive analysis model. A survey method was used as the data collection tool, and the data were analyzed using SPSS 26 software. The study employed the “Coping with Stress Scale,” “Organizational Commitment Scale,” and “Individual Job Performance Scale.”The findings indicated that coaches with strong stress management skills had higher levels of organizational commitment, which positively reflected on their job performance. A regression analysis between organizational commitment and individual job performance revealed a significant but weak positive relationship (R² = 0.04, β = -0.207, p < 0.01). However, stress management was found to have no significant relationship with either individual job performance (R² = 0.00, β = -0.081, p > 0.05) or organizational commitment (R² = 0.00, β = -0.095, p > 0.05).According to the correlation analysis, a low-level, negative, and statistically significant correlation was found between the normative commitment sub-dimension of organizational commitment and the overall individual job performance score (r = -0.171, p < 0.05). Similarly, there was a low-level negative correlation between the problem-solving sub-dimension of the stress management scale and overall individual job performance (r = -0.124, p < 0.05).In conclusion, it was understood that enhancing the stress management skills of coaches is an effective method to improve both their individual job performance and organizational commitment. It was also concluded that supportive practices aimed at helping coaches in the sports sector manage work-related stress effectively can contribute to increased individual and institutional success.
Bu çalışmada, antrenörlerin stres yönetimi, örgütsel bağlılık ve iş performansı arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini, Bingöl ilinde farklı branşlarda görev yapan 255 antrenör oluşturmaktadır. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerinden betimsel analiz modeline dayanmaktadır. Veri toplama aracı olarak anket yöntemi tercih edilmiş olup, verilerin analizi SPSS 26 programı kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Araştırmada, “Stresle Başa Çıkma Yöntemleri Ölçeği”, “Örgütsel Bağlılık Ölçeği” ve “Bireysel İş Performansı Ölçeği” kullanılmıştır. Araştırma bulguları, stres yönetimi becerileri yüksek olan antrenörlerin örgütsel bağlılıklarının daha güçlü olduğunu ve bunun iş performanslarına olumlu yansıdığını göstermiştir. Örgütsel bağlılık ile bireysel iş performansı arasında yapılan regresyon analizinde anlamlı ancak düşük düzeyde pozitif bir ilişki bulunmuştur (R² = 0,04, β = -0,207, p < 0,01). Ancak, stresle başa çıkma düzeyi ile hem bireysel iş performansı (R² = 0,00, β = -0,081, p > 0,05) hem de örgütsel bağlılık (R² = 0,00, β = -0,095, p > 0,05) arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Korelasyon analizine göre, örgütsel bağlılık alt boyutlarından normatif bağlılık ile bireysel iş performansı genel puanı arasında negatif yönlü düşük düzeyde anlamlı ilişki bulunmuştur (r = -0.171, p < 0.05). Benzer şekilde, bireysel iş performansı genel puanı ile stresle başa çıkma ölçeği alt boyutlarından problem çözme alt boyutu arasında da düşük düzeyde negatif korelasyon bulunmuştur (r = -0.124, p < 0.05). Sonuç olarak, antrenörlerin stres yönetimi becerilerinin geliştirilmesinin hem bireysel iş performanslarını hem de örgütsel bağlılıklarını artırmada etkili bir yöntem olduğu anlaşılmıştır. Spor sektöründe çalışan antrenörlerin iş stresini etkili bir şekilde yönetmelerine yönelik destekleyici uygulamaların ise bireysel ve kurumsal başarıyı artıracağı sonucuna ulaşılmıştır.