Bu makale Arap ayaklanmalarının Rantiye Devlet Kuramı (RDK) açısından sonuçlarını analizetmektedir. RDK öncelikle petrol gelirlerinin petrol üreten ükelerin ekonomileri, devlet yapılarıve devlet-toplum ilişkileri üzerinde yaptığı etkileri incelemiştir. Ancak özellikle 2000’li yıllardaaraştırmalar büyük ölçüde rantiye devlet-demokrasi ilişkisi üzerine yoğunlaşmış ve literatürünönemli bir kısmında rantiye devletlerin demokratikleşemeyeceği iddiası öne sürülmüştür. Azsayıda bazı çalışma ise bu iddiaya karşı çıkmıştır. Arap ayaklanmaları RDK’nin iddaialarınıtekrar gözden geçirmeyi zorunlu kılmıştır. Rantiye devletlerin sadece ikisinde, Bahreyn veLibya’da, geniş anlamda ayaklanmalar gerçekleşmiştir. Bu iki ayaklanma da dış müdahaleile sonuçlanmıştır. Bahreyn’de dış müdahale ayaklanmayı bastırmaya yönelikken, Libya’daayaklanmayı desteklemek üzere dış müdahale gerçekleşmiştir. Diğer rantiye devletlerde isesadece çok sınırlı protestolar olmuştur. O halde bu durum iki soruyu gündeme getirmektedir:Öncelikle, iki rantiye devletteki ayaklanmalar bize neyi söylemektedir? Öte yandan, bu ikiistisna dışında, rantiye devletlerde istikrarın korunması nasıl açıklanabilir?
This article aims to analyze the implications of the Arab uprisings on the Rentier State Theory(RST). Initial conceptualization of rentier state was based on the impact of externally generatedoil revenues on the economic development as well as the nature of the state and state-societyrelations. Especially since 2000s the literature has been largely dominated by the study ofrelationship between rentier states and democratization. Based on the observations of the earlierliterature, most of the studies argued that there was a strong correlation between rentierism andlack of democracy. There were also few studies that challenged this argument. The Arab uprisingsshould lead to the revisiting of the arguments of the RST. In only two of the rentier states,namely Bahrain and Libya, has there been a widespread uprising. Both ended through outsideintervention, one in support of the regime, the other against it. In other rentier states, limitedprotests did not lead to uprisings. Therefore, the question is twofold: First, what do the full-scaleuprisings in two rentier states tell us? Second, what does it tell us that with the exception of thesetwo states, all other rentier states have been able to maintain stability?