This study examines the changes in Türkiye-U.S. relations during Barack Obama's presidency through the lens of Neoclassical Realism. In the framework of Neoclassical Realism, it is possible to evaluate the foreign policies of states not only through the structure of the international system but also through internal dynamics and the perceptions of decision-makers. In the article, Türkiye's relations with the U.S. between 2009 and 2016 are examined through this approach and placed into a theoretical framework. Türkiye-U.S. relations were redefined in the post-Cold War period. The relations, which had followed a fluctuating course until Obama’s presidency, started to improve during his first term and were shaped around the concept of a "Model Partnership." However, the pursuit of a more independent foreign policy in response to U.S. pressure on Iran and incidents like the Mavi Marmara crisis with Israel caused tensions in the relationship during this period. By Obama's second term, a sharp negative shift had occurred in the relationship. The Syrian civil war, U.S. support for the PYD/YPG, the 2016 coup attempt in Türkiye, and the perception that the U.S. was sheltering FETÖ—the group believed to have orchestrated the coup —pushed the relationship beyond manageable crises. Türkiye's security concerns increased during this period, and perceptions of the U.S. became more negative. The systemic signals coming from the U.S. were increasingly interpreted negatively by Türkiye's decision-makers, acting as an intervening variable. In this period, factors such as decision-makers' perceptions became more decisive than system-based independent variables in determining political outcomes from Türkiye's perspective. This dynamic continued into the post-Obama era, making the skeptical interpretation of U.S.-originated systemic signals by Turkish decision-makers a relatively permanent aspect of relations, independent of American leadership.
Bu çalışma, Barack Obama’nın başkanlık dönemlerinde Türkiye-ABD ilişkilerinde yaşanan değişimleri Neoklasik Realizm çerçevesinden ele almaktadır. Neoklasik Realizm perspektifinden, devletlerin dış politikalarını yalnızca uluslararası sistemin yapısı ile değil, aynı zamanda iç dinamikler ve karar alıcıların algıları üzerinden değerlendirmek mümkündür. Makalede, Türkiye’nin 2009-2016 yılları arasında ABD ile olan ilişkileri bu yaklaşım minvalinde incelenerek kuramsal bir çerçeveye oturtulmuştur. Türkiye-ABD ilişkileri, Soğuk Savaş sonrası dönemde yeniden tanımlanmıştır. Obama’nın başkanlık dönemine kadar inişli çıkışlı bir seyir izleyen ilişkiler Obama’nın ilk dönemi ile birlikte olumlu seyretmeye başlamış ve özellikle “model ortaklık” kavramı etrafında şekillenmiştir. Ancak özellikle İran’a yönelik ABD baskılarına karşı daha bağımsız bir dış politika izlenmesi ve ABD’nin İsrail ile yaşanan Mavi Marmara olayına verdiği tepki gibi durumlar bu dönemde ilişkilerde gerilime yol açmıştır. İkinci döneme gelindiğinde ise ilişkilerde keskin bir olumsuz kırılma yaşanmıştır. Suriye iç savaşı, PYD/YPG’ye verilen ABD desteği, Türkiye’de 2016 yılında yaşanan darbe teşebbüsü ve bu teşebbüsün planlayıcısı olduğu düşünülen FETÖ’nün ABD tarafından himaye edildiği algısı ilişkilerdeki yönetilebilir krizlerin ötesine geçmiştir. Türkiye’nin güvenlik endişeleri bu süreçte artmış, ABD’ye yönelik algıları olumsuz yönde etkilenmiş ve sistemden gelen sinyaller artık bir ara değişken olarak karar alıcılar tarafından ABD politikasının hilafına yorumlanmaya başlamıştır. Karar alıcıların algıları gibi ara değişkenler bu dönemde sistem kaynaklı bağımsız değişkenlerin Türkiye açısından politik çıktı üretmesinden daha belirleyici hale gelmiştir. Bu durum Obama sonrası döneme de sirayet ederek, ABD kaynaklı sistemik sinyallerin Türkiye’de karar alıcılar tarafından milli menfaatler açısından şüphe ile yorumlanması durumunu Amerikan liderliğinden bağımsız olarak görece kalıcı hale getirmiştir.