The policy followed by both the USA and its allies in Iraq and Syria since 1990 has been destroying nation states by wearing them down and restructuring the region based on ethnicity and sect. In doing so, they have aimed to create powers within the framework of their own strategies and to be permanent in the region. As a matter of fact, they have been permanent in the region for years and continue to be so. However, although aforementioned policy has been successful in Iraq, it has failed in Syria. The reason was that the situation in Syria was different. Russia, Turkey and Iran had reached consensus about acting together. This consensus was highly important especially for Turkey as Turkey had noticed that the policy followed in Syria was towards counteracting it in the region. This is why, differently from what was in Iraq, it immediately took action and it itself intervened in the question with the "Operation Euphrates Shield". This attitude of Turkey was responded also in the Russian and Iranian party. Furthermore, the Geneva Talks cul-de-sac was lying in front of Turkey. For this reason, unlike these talks, it was decided to hold a meeting under the leadership of Turkey and Russia in Astana. In the study, it is tried to focus on the path leading to the Astana Talks, the disagreements which occurred in the Geneva Talks before entering this path and the causes and consequences of these disagreements in general.
1990 yılından bugüne kadar hem ABD hem de müttefiklerinin Irak ve Suriye’de izledikleri politika; ulus devletleri yıpratarak etkisiz hale getirmek ve etnisite ile mezhebe dayalı olarak bölgeyi yeniden yapılandırmak olmuştur. Bunu yaparken de kendi stratejileri çerçevesinde iktidarlar oluşturmayı ve bölgede kalıcı olmayı hedeflemişlerdir. Nitekim bu şekilde bölgede yıllardan beri kalıcı olmuşlardır ve olmaya devam etmektedirler. Ancak söz konusu politika Irak’ta başarılı olmuşsa da Suriye’de başarısızlığa uğramıştır. Çünkü Suriye’de durum farklılık arz etmiştir. Rusya, Türkiye ve İran birlikte hareket etmek konusunda fikir birliğine varmıştı. Bu fikir birliği özelikle Türkiye açısından oldukça önemliydi. Zira Türkiye, Suriye’de uygulanmak istenen politikanın kendisinin bölgede etkisiz hale getirilmesine yönelik olduğunu çok iyi anlamıştı. Bu nedenle, Irak’takinden farklı olarak hemen harekete geçmiş ve “Fırat Kalkanı Harekâtı” ile soruna bizzat müdahale etmiştir. Türkiye’nin bu tutumu Rusya ve İran cephesinde de karşılık bulmuştur. Ayrıca Türkiye’nin önünde Cenevre Görüşmeleri çıkmazı da vardı. Bundan dolayı bu görüşmelerden farklı olarak Astana’da Türkiye ve Rusya’nın öncülüğünde bir toplantı yapılması kararlaştırılmıştır. Biz bu makalede genel olarak Astana Görüşmeleri’ne giden yol, bu yola girilmeden önce Cenevre Görüşmeleri’nden ortaya çıkan anlaşmazlıklar ve bu anlaşmazlıkların sebep-sonuçları üzerinde durmaya çalışacağız.