Kuvvetler ayrılığı ilkesi günümüzde demokratik anayasal yönetimanlayışının tartışmasız temel unsuru olarak kabul edilmektedir. İktidarıkullananların yetkilerini sınırlama ihtiyacıyla ortaya çıkan bu ilkenintarihsel gelişim süreci İlk Çağ’a kadar uzanmaktadır. Ancak modern anlamıylakuvvetler ayrılığı anlayışının kökenleri büyük ölçüde İngiliz filozof Locke veFransız düşünür Montesquieu’nun çalışmalarına dayanmaktadır. Locke’unyasama-yürütme-federatif erkler ayrımı, Montesquieu’da yasama-yürütme-yargı ayrımıformunu kazanmıştır. Bu çalışmada, öncelikle üçlü erkler ayrımının gelişimsüreci, düşünürlerin yaklaşımları bakımından ayrı ayrı ele alınmaktadır.Ardından farklı özellikleri bakımından erkler ayrılığı düşüncelerinin analiziyapılmaktadır. Locke, Montesquieu, hatta son bölümde kuvvetler ayrılığının yanlışolduğunu savunan muhaliflerin, Rousseau’nun düşünceleri ele alınmaktadır. Yasamanınüstünlüğü görüşünün öne çıkması nedeniyle erkler arasındaki ilişkiler içinöngörülen fren ve denge mekanizmasının ancak devrimler döneminden sonra etkinşekilde uygulama alanı bulduğu öne sürülmektedir.
The principle of separation of powers is now regarded as a fundamentalelement of democratic constitutional governance. The historical development processof this principle, which emerged with the need of limitation of power users,extends to the early ages. But the modern sense of the concept of separation offorces is largely based on the work of the English philosopher Locke and theFrench thinker Montesquieu. Locke's legislative-executive-federative separationof powers has won the form of legislative-executive-judicial separation inMontesquieu. In this study, the process of development of the division of triadpowers is firstly handled separately in terms of the approaches of thinkers.Then, comparative analysis of different features is made. Locke, Montesquieu,and even Rousseau, who argues that the separation of forces is wrong. Finally,it is argued that the mechanism of checks and balances proposed for relations betweenthe powers because of the prominence of parliamentary superiority has only beeneffectively applied after the period of revolutions.