Zincirleme Suçun Sübjektif Şartı

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43. maddesine göre zincirleme suç, her biri aynı suç teşkil eden birden fazla fiilin; aynı kişiye karşı, bir suç işleme kararıyla gerçekleştirilmesini ifade eder. Zincirleme suçta fail, aynı suçu birden fazla kez işlemesine rağmen, suç işleme kararında birlik gösterdiği için, kendisine işlediği suç sayısınca ceza verilmez, sadece tek bir suçun cezası belli oranda artırılarak verilir. Zincirleme suçun en önemli unsuru, suç işleme kararında birlik şeklinde de ifade edilen bu sübjektif şarttır. Soyut ve kanuni tanımdan yoksun olan bu şart, öğretide ve uygulamada; plan, tasavvur, karar gibi çeşitli kavramlarla açıklanmıştır. Söz konusu şart, ne şekilde ifade edilirse edilsin, failin zihinsel faaliyetinin ürünü olduğundan ancak dışarıya yansıttığı birtakım davranışlarla ispatlanabilir. Bu bağlamda suçların konusu, işleniş özellikleri, işlendiği yer, zaman gibi çeşitli kriterlerin tamamı ya da birkaçı kullanılarak; sübjektif şart, öğretide ve içtihatlarda dar ya da geniş anlamda yorumlanmaktadır. Çalışmada suç işleme kararında birlik kavramı, karşılaştırmalı hukuktaki yaklaşımlar da dikkate alınarak, ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Çalışmayla suç işleme kararında birliğin, failin zayıflığını mı yoksa tehlikeliliğini mi gösterdiği sorusuna cevap aranmıştır. Ayrıca suç işleme kararında birliğin tespitinde faydalanılan kriterler ile taksirle, olası kastla, iştirak hâlinde işlenen suçların zincirleme suç şeklinde işlenmeye elverişli olup olmadığı gibi tartışmalı hususlar da çalışmada ele alınan diğer konulardır.

Successive offense is regulated in the Article 43 of Turkish Penal Code No. 5237. In a successive offense, although the perpetrator commits the same offense more than once, since he shows unity in his decision to commit the offense, he is not given a penalty for the number of offenses he has committed, but only the punishment for a single offense is increased by a certain percentage. The most important element of a successive offense is this subjective condition expressed as unity in the decision to commit a crime. In doctrine and practice, this condition is explained with various concepts such as plan, conception and decision. Regardless of how the condition is expressed, since it is the product of the perpetrator's mental activity, it can only be proven with certain behaviors that the perpetrator reflects to the outside. In this context, the subjective condition is interpreted in doctrine and jurisprudence in a narrow or broad sense by using some or all various criteria such as the subject matter of the crimes, the characteristics of the crimes, the place and time of the crimes. In this study, the concept of unity in the decision to commit an offense is tried to be put forward by considering the approaches in comparative law. In addition, this study has sought to answer the question of whether unity in the decision to commit a crime indicates the weakness or the dangerousness of the perpetrator.