SUBALPİN YÜKSELTİ BASAMAĞINDAKİ LADİN (Picea orientalis (L.) Peterm.) MEŞCERELERİNİN KURULUŞ ÖZELLİKLERİ VE SİLVİKÜLTÜREL AÇIDAN DEĞERLENDİRİLMESİ: RİZE-İKİZDERE VADİSİ ÖRNEĞİ
Abstract
Bu araştırma, Rize Orman İşletme Müdürlüğü’ne bağlı İkizdere ve Dereköy Orman İşletme Şeflikleri sınırlarında yer alan ve 1800 m’nin üzerinde doğal yayılış gösteren doğu ladini (Picea orientalis (L.)Peterm.) ormanlarının meşcere kuruluşları ve bazı silvikültürel özelliklerini belirlemek için gerçekleştirilmiştir. Bu amaçla, alandaki yapıyı en iyi şekilde temsil etmesine özen gösterilerek sistematik olmayan biçimde 4 meşcere profili (500 m2 ) alınmıştır. Meşcereye ilişkin bakı, yükselti (m), eğim (%), karışım biçimi ve oranı, kapalılık, gençliğin durumu ve kalitesi, meşcere üst boyu (m), göğüs yüksekliğindeki çap (cm), yaş ile meşcerenin diğer özellikleri tespit edilmiştir. Ayrıca, ladin için çap ile boy arasındaki ilişkiyi ortaya koyan regresyon modelleri de (p<0.05) belirlenmiştir. Çalışma sonucunda; İkizdere vadisi boyunca, çoğu ladin meşcereleri, geniş alanlarda aynı yaşlı ve tek tabakalı olmasına karşın, subalpin basamaktaki ladin meşcereleri küçük alanlarda farklı yaş ve boy aralıklarındadır. Gençleşme örnekleri, çoğunlukla küme ve grup siper durumu ile oluşmaktadır. Subalpin yükselti basamağındaki meşcereler çığ önleme ve toprak koruma, yaban hayatı için barınma ve beslenme, önemli bitki potansiyelleri nedeniyle gen rezerv alanı ve estetik fonksiyonlarını yerine getirmesi amacıyla koruma ağırlıklı işletilmelidir. Silvikültürel müdahaleler ağaç kolektifi oluşumunu sağlamak ve bu yapının sürekliliğini sağlamak amacıyla küçük alanlarda gerçekleştirilmelidir.
Keywords
Ladin, Meşcere, Rize-İkizdere, Meşcere Kuruluşu, Subalpin kuşak
Supporting Institution
Project Number
References
- Akalp, T. (1978). Türkiye’deki Doğu Ladini (Picea orientalis L.) Ormanlarında Hasılat Araştırmaları. İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi Yayınları, Yayın No: 2483-261, İstanbul.
- Atalay, İ. (1992). Kayın (Fagus orientalis Lipsky.) Ormanlarının Ekolojisi ve Tohum Transferi Yönünden Bölgelere Ayrılması, Orman Bakanlığı, Orman Ağaçları ve Islah Araştırma Müdürlüğü, Yayın No:5, Ankara.
- Atalay, İ. (2002). Türkiye’nin Ekolojik Bölgeleri, Orman Bakanlığı Yayın No: 193, Meta Basımevi, İzmir.
- Avşar, M. D. (1999). Kahramanmaraş-Başkonuş Dağı Ormanlarında Başlıca Meşcere Kuruluşları ve Silvikültürel Öneriler. KTÜ Fen Bilimleri Enstitüsü. Fen Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi, Trabzon.
- Avşar, M. D. (2004). Meşcerede tabakalılık şekilleri ve belirlenmesi. KSÜ Fen Mühendislik Dergisi, 7(2), 48-53.
- Çalışkan, A. (1991). Karabük-Büyükdüz Araştırma Ormanında Sarıçam (Pinus sylvestris L.) Göknar (Abies bornmülleriana Mattf.) - Kayın (Fagus orientalis Lipsky) Karışık Meşcerelerinde Büyüme İlişkileri ve Gerekli Silvikültürel İşlemler, Doktora Tezi, 281 s, İÜ. Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
- Çanakçıoğlu, H. (1993). Orman Koruma, İÜ. Orman Fakültesi Yayını, No: 3624/411, İstanbul.
- Çepel, N. (1983). Orman Ekolojisi. İ.Ü. Orman Fakültesi Yayın No. 337, İstanbul
- Çolak, A. H., & Pitterle, A. (1999). Yüksek Dağ Silvikültürü. (Cilt I- Orta Avrupa), Genel Prensipler, I. Baskı, İstanbul.
- Demirci, A. (1991). Doğu Ladini (Picea orientalis (L.) Link.) - Doğu Kayını (Fagus orientalis Lipsky.) Karışık Meşcerelerinin Gençleştirilmesi, Doktora Tezi, 223 s, KTÜ Fen Bilimleri Enstitüsü, Trabzon.