MODERN EPİK ŞİİRİ GÜNÜMÜZE TAŞIYAN BATILI ŞAHSİYETLER

Özellikle yirminci yüzyılda kendisini kabullendiren modern epik ya da farklı bir adla yeni destansı şiir, şâirin çirkinlikleri gözler önüne serdiği bir şiir biçimidir. Şâirin bundan maksadı zihinleri değiştirme çabasıdır. Dünyayı değiştirme gücüne sahip olamayan epik şâir, zihinleri değiştirme yolunu seçer.

Yirminci yüzyılın ilk dönemleri edebiyatın kısıtlı çevresinin küçük bir modernist grup tarafından sınırlandırılmış edebi değerlerini tartışmaktadır. Bazı yazarlar felsefeye, güzel sanatlara, ekonomiye, politikaya, eğitime ve daha birçok alana dair eleştirileri bakımından dönemin anlayışından uzak hareket tarzları nedeniyle, içinde bulundukları edebiyat dünyası tarafından ağır eleştiriye uğrarlar. Walt Whitman, T. E. Hulme, W. B. Yeats, T.S. Eliot, Ezra Pound ve Amiri Baraka modern epik şiirin en önemli edebiyat fenomenlerinden bazılarıdır. Onlar geleneksel formların artık kullanılamayacağını belirterek dünya şiirinde devrimin öncüsü olurlar. Şiirin ana fikrini genişleten serbest şiiri geliştirirler. Bu şâirler dünya şiirinde önemli noktada yer alır. Hulme, entelektüel hıza ulaşır. Pound halk dilini savunan bir şâir olur. Eliot ise modern şiirin başlangıcı sayılır. Pound’un “The Cantos” ve Eliot’ın “The Waste Land” şiirleri İngiliz dilinde yaratıcı ve etkili bir şöhrete ulaşır. Onların şiirini etkili kılan şey sadece şiir tecrübeleri değil, ata mirası modernizm anlayışını değiştirmeleridir. Onlar gelenekle modernizmin ana birleştiricileri olurlar. İlgisizliğe karşı politik sorumluluk, elitizme karşı demokrasi, geleneğe karşı yenilik, soyutlamaya karşı gerçekçiliğin yanında olurlar. Yirminci yüzyılın genel kaidesi yazarların övgülerinden ibarettir. Onlar edebiyatın yirminci yüzyıla ulaşan bu karanlık yüzünü değiştirirler. Onların editoryal otoriteleri ve eleştirel denemeleri sayesinde edebi değerler akıcı hale gelir. Bu çalışmada modern epik şiirin kaynağı olan Batılı şairler ve modern epiğe katkıları ele alınacaktır.