Families' Responses to Children's Deadly Illness

Bu yazıda anne babaların çocuklarının ölümcül hastalığı karşısındaki duyguları ve tepkileri tartışılmıştır. Her anne baba çocuğunun ölümcül hastalığına, kişilik yapısına, geçmiş yaşantılarına ve o siradaki çevresel koşullarına uygun kendine özgü tepkiler verir. Anne babaların hastalığa uyum süreçleri yadsıma, öfke,pazarlık, çökkünlük ve kabullenme . dönemlerinden oluşur. Tüm bu dönemlerde umut duygusu da birlikte yaşanır. Umut olmadan anne baba acı gerçekle başedemezler. Çocuklarının ölümünden sonfa da aynı hastalık sırasında olduğu gibi çeşitli dönemlerden geçerek ölüme uyum sağlarlar. Ölümden iki üç hafta sonra SUÇlanma ve kendi “yanlışlarını araştırma eğilimindedirler. Çocuğun ölümü “anne baba ve kardeşlerde çeşitli ruhsal bozukluklara neden olabilir. Ayrıca aile bireyleri arasında değişik etkileşim biçimleri oluşabilir, Bazı ailelerde. iiyeler birbirlerine daha fazla yaklaşırlar, bazılarında ise ailede giderek bir parçalanma olur. Bu nedenle bu sırada doktorla yapılacak görüşmeler onların kaygılarını ve suçluluk duygularını sözelleştirmelerine yardım eder, Çocukları için yapılabilecek her şeyin yapıldığını doktorundan duymaları onlar için önemli bir destek olur. Sonuç olarak, çocuğun ölümüyle doktorun görevinin bitmediği açıkça görülmektedir. Geride kalan aile üye- lerinin doktorun desteğine gereksinimleri vardır.

This article discusses parents' feelings and reactions to their child's terminal illness. Each parent responds uniquely to their child's terminal illness, reflecting their personality, past experiences, and the surrounding environment at the time. Parents' adaptation to the illness consists of periods of denial, anger, bargaining, depression, and acceptance. A sense of hope is also experienced throughout these periods. Without hope, parents cannot cope with the painful reality. Just as they did during the illness, they adapt to death through various stages. Two to three weeks after the death, they tend to feel blame and search for their own mistakes. The death of a child can cause various psychological disorders in parents and siblings. Furthermore, different patterns of interaction can occur between family members. In some families, members become closer to each other, while in others, the family gradually disintegrates. Therefore, discussions with the doctor during this time can help them verbalize their anxieties and feelings of guilt. Hearing from the doctor that everything that can be done for their child is a significant support. In conclusion, it's clear that the doctor's role doesn't end with the child's death. Surviving family members need the doctor's support.