Parietal Periton Defektlerinde Serbest Omentum Transplantasyonu

Bu çalışma, karın ameliyatları sonrasında oluşan parietal periton (karın zarı) eksikliklerinin kapatılmasında serbest omentum (karın içi yağ önlüğü) greflerinin kullanımını ve avantajlarını incelemektedir. Yazar, peritonsuz bırakılan alanların diğer organlarla yapışıklık (adezyon) yapma riskine karşı, omentumun her iki yüzünün de epitel ile örtülü olması sayesinde ideal bir kapatma materyali olduğunu belirtmektedir. Makalede, 1944-1954 yılları arasında gerçekleştirilen 43 ileoçekal rezeksiyon vakasında bu yöntemin başarıyla uygulandığı bildirilmektedir. Omentum transplantasyonunun sadece defektleri kapatmakla kalmadığı, aynı zamanda operasyon bölgesindeki kılcal kanamaları durdurduğu ve bu sayede karın boşluğunun drenajsız (dirensiz) kapatılmasına imkân sağladığı vurgulanmıştır. Yeniden ameliyat edilen üç vakada yapılan incelemeler, nakledilen omentumun zamanla tamamen periton vasfını kazandığını ve hiçbir yapışıklığa sebep olmadığını kanıtlamıştır.

Authored by Prof. Dr. Kâmil Sokullu, this paper discusses the use of free omental transplants to repair defects in the parietal peritoneum, a method dating back to the early 20th century. The study argues that leaving raw surfaces in the abdominal cavity inevitably leads to pathological adhesions. Unlike simple peritoneal grafts, the omentum is naturally epithelialized on both sides and rapidly vascularizes, making it a superior grafting material. The author presents outcomes from 43 cases involving ileo-cecal tuberculosis, tumors, and regional enteritis. Key benefits observed include the immediate cessation of capillary oozing upon graft application, allowing for closure without abdominal drainage. Histopathological follow-ups of re-operated patients showed that the transplanted omentum successfully transformed into a mature, collagen-rich tissue covered by a single layer of cubic cells, perfectly mimicking the natural peritoneum without causing any new adhesions.