Ocularcentrism in Shakespeare’s Sonnets 46 and 47: Through the Lenses of Plato and Descartes
Abstract
This paper looks into the concept of ocularcentrism in Shakespeare’s Sonnets 46 and 47 by analysing them through the philosophical frameworks of Plato and Descartes. Both sonnets depict an internal conflict between the eyes and the heart, symbolizing different modes of perception and knowledge acquisition. Plato’s philosophy emphasizes vision as a metaphor for intellectual insight, where the true essence is perceived beyond physical appearances. In contrast, Descartes’ ocularcentrism focuses on the clarity and certainty of thought, where vision represents the mind’s capacity to discern truth from sensory deception. The analysis demonstrates how Shakespeare uses the metaphor of vision to explore themes of love, presence, and understanding, paralleling with Platonic notions of enlightenment through an intellectual vision and Descartes’ method of doubt leading to clear perception. This study not only highlights Shakespeare’s engagement with visual epistemology but also illustrates how these philosophical ideas have permeated poetic expression, offering a deeper understanding of the interplay between sight, emotion, and cognition in human experience.
Keywords
Epistemology, Ocularcentrism, Plato, Sonnets, Descartes, Descartes, Descartes, Descartes, Shakespeare, Shakespeare, Shakespeare, Shakespeare
Supporting Institution
no
Project Number
no
Thanks
no
Shakespeare’in 46 ve 47 Numaralı Sonelerinde Oküler Merkezcilik: Platon ve Descartes’ın Perspektifinden
Abstract
Bu çalışma, Shakespeare’in 46 ve 47 numaralı sonelerinde oküler merkezcilik kavramını Platon ve Descartes’ın felsefi yaklaşımları çerçevesinde ele almaktadır. Söz konusu soneler, göz ile kalp arasındaki çatışmayı betimleyerek duyusal ve duygusal anlayışın bilgi ve aşk arayışındaki rekabetçi doğasını simgeler. Platon’un düşüncesinde görme, entelektüel içgörüye açılan bir mecaz olarak yer alır ve gerçek bilgiye ulaşmak, fiziksel görünümlerin ötesindeki ebedi formları kavramakla mümkün olur. Buna karşılık Descartes’ın yaklaşımı, aklın açıklığına ve kesinliğine vurgu yapar. Bu bağlamda görme, duyuların aldatıcılığına rağmen gerçeği ayırt edebilme becerisini ifade eder. Shakespeare ise görme metaforunu özenle işleyerek aşk, mevcudiyet, yokluk ve öz-anlayış gibi çok katmanlı temaları sorgular. Bu sorgulama, hem Platon’un entelektüel aydınlanmaya dair düşüncesiyle hem de Descartes’ın sistematik şüphe yoluyla berraklığa ulaşma çabasıyla örtüşür. Çalışma, Shakespeare’in görsel epistemolojiyle kurduğu ilişkiyi gözler önüne sererken aynı zamanda bu felsefi bakış açılarının şiirsel dile nasıl yansıdığını da ortaya koymaktadır. Böylelikle, şiirsel ve felsefi anlatımları bir araya getirerek, Rönesans edebiyatında görme, duygu ve biliş arasındaki bağlantılara dair bir kavrayış sunmaktadır.
Keywords
Descartes, Epistemoloji, Oküler Merkezcilik, Platon, Shakespeare, Soneler
Project Number
no
