Dijital Göçebe Vergisi ve Ülke Örnekleri

Dijitalleşme ve küreselleşme süreci, hayatın pek çok alanına paralel olarak geleneksel çalışma alışkanlıklarında da büyük değişiklikler yaratmıştır. Geleneksel mesai kavramından mekânsız çalışma sistemlerine geçiş süreci, literatürde dijital göçebeler olarak tanımlanan yenilikçi bir çalışan sınıfının oluşmasını sağlamıştır. İş faaliyetlerini teknolojik altyapılar aracılığıyla, fiili bir işyerine bağlı kalmaksızın uzaktan yürüten dijital göçebelerin vergi karşısındaki durumu, ülkeler açısından çeşitli hukuki ve pratik zorluklar doğurması yeni mali düzenlemeler gerektirmiştir. Çalışmada, devletlerin vergi matrahı aşınmasını önlemek ve nitelikli küresel iş gücünü ülkelerine çekmek amacıyla geliştirdikleri vergi politikaları karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Bu kapsamda İspanya, Portekiz ve Yunanistan’ın uyguladığı sabit oranlı ve indirimli vergi avantajları ile Hırvatistan, Estonya ve Gürcistan’ın sunduğu tam muafiyet, e-yerleşiklik ve küçük işletme modelleri ele alınmıştır. Ayrıca, Türkiye'nin yürürlüğe koyduğu dijital göçebe vizesi uygulamasının dijitalleşmeye entegre yasal bir vergi statüsüyle desteklenmesinin gerekliliği vurgulanmıştır. Sonuç olarak, dijitalleşmeyle birlikte ülkelerin yeni nesil vergilendirme rejimlerine geçiş yapmasının zorunluluğu belirtilmiştir. Çalışmada, devletlerin vergi matrahı aşınmasını önlemek ve nitelikli küresel iş gücünü ülkelerine çekmek amacıyla geliştirdikleri vergi politikalarını karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Bu kapsamda İspanya, Portekiz ve Yunanistan’ın uyguladığı sabit oranlı ve indirimli vergi avantajları ile Hırvatistan, Estonya ve Gürcistan’ın sunduğu tam muafiyet, e-yerleşiklik ve küçük işletme modelleri incelenmiştir. Ayrıca, Türkiye'nin yürürlüğe koyduğu dijital göçebe vizesi uygulamasının dijitalleşmeye entegre yasal bir vergi statüsüyle desteklenmesinin gerekliliği vurgulanmıştır. Sonuç olarak, dijitalleşmeyle birlikte ülkelerin yeni nesil vergilendirme rejimlerine geçiş yapmasının zorunluluğu belirtilmiştir.

The processes of digitalization and globalization have created profound changes in traditional working habits, alongside many other aspects of life. The transition from the traditional concept of working hours to location-independent working systems has led to the emergence of an innovative class of workers, defined in the literature as digital nomads. The tax status of digital nomads, who carry out their business activities remotely via technological infrastructures without being tied to an actual physical workplace, has created various legal and practical challenges for countries to arrange new fiscal regulations. In this study, the tax policies developed by states to prevent tax base erosion and attract a qualified global workforce are comparatively examined. Within this scope, the flat-rate and discounted tax advantages applied by Spain, Portugal, and Greece, along with the full exemption, e-residency, and small business models offered by Croatia, Estonia, and Georgia, are analyzed. Furthermore, the necessity of supporting the digital nomad visa implemented by Türkiye with a legal tax status integrated into digitalization is emphasized. Consequently, it is concluded that the advent of digitalization makes it imperative for countries to transition to next-generation taxation regimes.