Geçmişten ders almak: Sürdürülebilir kalkınma için eğitim

Abstract

Bu çalışmanın amacı, küresel çevre problemlerinin yönetiminde eğitimin rolü ve önemini uluslararası ve ulusal kapsamda tarihsel gelişim çerçevesinde ele alarak, sürdürülebilir kalkınma kavramının önemini vurgulamak ve Sürdürülebilir Kalkınma için Eğitim (SKE) gereksinimi ortaya koymaktır. Sürdürülebilir Kalkınma tarihçesi derlenirken, küresel çevre sorunlarının ortaya çıkış süreç ve belirteçleri özellikle vurgulanmış, insanoğlunun bu süreçteki rolü ve sürecin yönetilmesi ve eğitimin önemi ile ilgili konular değerlendirilmiştir. Dolayısı ile çalışmanın sonuç bölümünde bugünün sürdürülebilir olmayan kaynak kullanımlarının ve küresel çevre problemlerinin önemli çözüm yollarından birinin eğitim olduğu kabulü ile Dünya’da ve Türkiye’deki SKE çalışmaları tartışılmaktadır.

Keywords

• Sürdürülebilir kalkınma,sürdürülebilir kalkınma için eğitim,küresel çevre sorunlarının dönüm noktaları

References

1. Aslan, O., Uluçınar Sağır, Ş. & Cansaran, A. (2008). Çevre Tutum Ölçeği Uyarlanması ve İlköğretim Öğrencilerinin Çevre Tutumlarının Belirlenmesi, Selçuk Üniversitesi Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Dergisi, 25, 283 -295
2. Briney, A. (2008), “Green Revolution History and Overview of Green Revolution”, http://geography.about.com/od/globalproblemsandissues/a/greenrevolution.htm adresinden alınmıştır.
3. Carson, R. (1962). Silent Spring, New York: Houghton Mifflin.
4. Carson, R. (1974). Sessiz Bahar, (Çev. Çağatay Güler). Ankara: Palme Yayıncılık.
5. Colborn, T., Dumanoski, D. & Myers, J.P. (1996). Our Stolen Future: Are We Threatening Our Fertility, Intelligence, and Survival? A Scientific Detective Story. New York, Dutton.
6. Çavdar, A. (2011). Sihirli Toz:DDT, http://www.atlasturkey.com.tr/sihirli-tozddt/ 1758n.aspx adresinden alınmıştır.
7. ÇOB, (2010). Rio Sözleşmeleri Kapsamında Türkiye’nin Ulusal Kapasitesinin Değerlendirilmesi Projesi, Çevre ve Orman Bakanlığı Yayınları No. 410. DDT – A Brief History and Status, http://www.epa.gov/pesticides/factsheets/chemicals/ddt-brief-historystatus. htm adresinden alınmıştır.
8. Eckerman, I. (2005). The Bhopal Saga, India, Universities Press

9. Ehrlich, P. (1968). Population Bomb, USA, Sierra Club/Ballantine Books.
10. Elver, H. & Falk, R. (2011). Somalia tragedy, extremists and climate change, Today’s Zaman.
11. Enzler, S. M. (2014). http://www.lenntech.com/greenhouse-effect/global-warminghistory. htm adresinden alınmıştır.
12. Erbas, K., Tuncer Teksoz, G. & Tekkaya, C. (2012). Evaluation of Environmental Responsibility and associated Factors: Reflections from PISA 2006, Eurasian Journal of Educational Research, 46, 41-62.
13. Ersoy, M.A. (1933/2011), Safahat. İnkilap. s. 415 (İlk baskı 1933).
14. Erten, S. 2012. Türk ve Azeri Öğretmen Adaylarında Çevre Bilinci, Eğitim ve Bilim, 37(166), 88-100.
15. Gardner, G. (2010). Materials Use Up, http://vitalsigns.worldwatch.org/vstrend/ materials-use adresinden alınmıştır.
16. Gayford, C. G. (2000). Biodiversity education: A teacher’s perspective, Environmental Education Research, 6(4), 348–361.
17. Gökçe, N., Kaya, E., Aktay, S. & Özden, M. (2007). İlköğretim Öğrencilerinin Çevreye Yönelik Tutumları, İlköğretim Online, 6(3), 452-468.
18. Güler T. (2009). Ekoloji Temelli Bir Çevre Eğitiminin Öğretmenlerin Çevre Eğitimine Karşı Görüşlerine Etkileri, Eğitim ve Bilim, 34(151), 30-43
19. Halle, M. (2012), Rio+20: Gidişatı Değiştirme Sorumluluğu, (Çev. Tuğçe Kayaalp) http://www.yesilufuklar.info/soylesi/1300-rio20-gidisati-degistirmesorumlulugu adresinden alınmıştır.
20. Hines, J.E., Hungerford, H.R. & Tomera, A., N. (1986/87). Analysis and synthesis of research in responsible environmental behavior: a meta-analysis, Journal of Environmental Education, 18, 1–8.
21. Hungerford, H.R. & Peyton, R.B.(1976). Teaching Environmental Education. Weston Walch, Portland, ME.
22. Işıldar, Y. & Yıldırım, F. (2008). Çevre Eğitiminin Çevreye Duyarlı Davranışlar Üzerindeki Etkisi, Eğitim ve Bilim, 33(148), 13-25.
23. Kalkınma Bakanlığı (2012). Türkiye'de Sürdürülebilir Kalkınma Raporu: Geleceği Sahiplenmek.
24. Kalkınma Bakanlığı (2012a). Turkiye Surdurulebilir Kalkınma Raporu: Geleceği Sahiplenmek, Sürdürülebilir Kalkınma En İyi Uygulama Örnekleri.
25. Meadows, Donatella,H., Meadows, D.,L., Randers, J. & Behrens III, W., W. (1972). Limits to Growth, USA, Universe Books.
26. MEB Talim ve Terbiye Kurumu Başkanlığı, (2013). İlköğretim Kurumları Fen bilimleri Dersi Öğretim Programı, Ankara.
27. Meadows, Donatella,H., Meadows, D.,L., Randers, J. & Behrens III, W., W. (1978). Ekonomik Büyümenin Sınırları, (Çev. Kemal Tosun), İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi Yayınları
28. Meyers, J., P. (2002). Silent Spring to Scientific Revolution, San Francisco Medicine, November.
29. Molina, M., J. & Rowland, F, .S. (1974). Stratospheric sink for chlorofluoromethaneschlorine atom catalyzed destruction of ozone, Nature, 249-810.
30. Nirenberg, D. & Burney, S., A. (2012). Investing in Women Farmers. http://vitalsigns.worldwatch.org/vs-trend/investing-women-farmers adresinden alınmıştır.
31. Özbağdatlı, N. (2002). Bu Dünya Böyle Değildi/ Kelaynak, Yeşil Atlas, 5.
32. Roth, C.E.(1992). Environmental Literacy: Its Roots, Evolution and Directions in the 1990s.ERIC/CSMEE Publications.
33. Sands, P. (Ed.) (1993). Internaıional Law from Stockholm to Rio: Back to the Future?, Greening International Law, (Çev.Bülent DURU), Eartscan Publications Limited, London.
34. Pallemaerts, M. (1992). International Environmental Law from Stockholm to Rio: Back to the Future?, Review of European Community & International Environmental Law, 1(3), 254–266.
35. Pingali, P. (2012). Green Revolution: Impacts, limits, and the path ahead, Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America (PNAS), 109(31), 12302–12308.
36. Syrus, P. (1997). Düşünceler, (Latince-Türkçe) çev. Bedia Demiriş, İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
37. Şahin, Ü. (2012). Yeşil Sahaf, 40. Yılında Büyümenin Sınırları, Yeşil Gazate, http://www.yesilgazete.org/blog/2012/01/21/yesil-sahaf-40-yilindabuyumenin- sinirlari/ adresinden alınmıştır.
38. Şengül, M. (2001). Bir Çevre Yönetimi Aracı Olarak Çevre için Eğitim, Anme İdaresi Dergisi, 34(4), 137-155.
39. Tanrıverdi, B. (2009). Sürdürülebilir Çevre Eğitimi Açısından İlköğretim Programlarının Değerlendirilmesi, Eğitim ve Bilim, 34(151), 89-103.
40. Teksoz, G., Sahin, E., Tekkaya-Oztekin, C. (2012), Modeling Environmental Literacy of University Students, Journal of Science Education and Technology, 21, 157–166.
41. Tilman, D. (1998). The Greening of the Green Revolution, Nature, 396, 211-212.
42. Time Magazine (1979). Three Mile Island: Nuclear Nightmare, Confusion and fear spew from a damaged reactor in Pennsylvania, Apr. 09, 1979, http://content.time.com/time/magazine/article/0,9171,920196,00.html#ixzz2e2 qkhpF8 adresinden alınmıştır.
43. Time Magazine (1984). Disaster strikes Bhopal, http://content.time.com/time/covers/0,16641,19841217,00.html adresinden alınmıştır.
44. Tuncay, B., Yilmaz-Tuzun, Ö. ve Tuncer Teksoz, G., (2012). Moral reasoning patterns and influential factors in the context of environmental problems, Environmental Education Research, 18(4), 485-505.
45. UNEP (1972). United Nations Conference on the Human Environment, United Nations: http://www.unep.org/Documents.Multilingual/Default.asp?DocumentID=97 adresinden alınmıştır.
46. UNESCO, (1977). Intergovernmental Conference on Environmental Education organized by Unesco in co-operation with UNEP, Final Report, Tbilisi (USSR).
47. UNECE, (2009). Learning from each other, The UNECE Strategy for Sustainable Development, ECE/CEP/159.
48. UNEP, WMO, (2010). Scientific Assessment of Ozone Depletion 2010 Report, http://www.unep.org/Documents.Multilingual/Default.Print.asp?DocumentID= 647&ArticleID=6751&l=en&t=long adresinden alınmıştır. Uras, G. (2009). Olayların içinden, 8 Kasım, Milliyet Gazetesi.
49. Ünal, S. ve Dımışkı, E. (1999). UNESCO.UNEP Himayesinde Çevre Eğitiminin Gelişimi ve Türkiye'de Orta öğretim Çevre Eğitimi, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 16(17), 142 – 154.
50. Ward, B. & Dubos, R. (1972). Only One Earth, Newyork: W.W. Norton anc Company Inc.
51. Worldwatch Institute, Environmental Milestones. http://www.worldwatch.org/brain/features/timeline/timeline.htm
52. WWF Türkiye, Global Footprint Network (2012). Türkiye’nin Ekolojik Ayakizi Raporu.
53. WCED (1987). World Commission on Environment and Development, . Our Common Future, Oxford University Press, Oxford, (s. 332).